ตอนที่ 509 งามหาที่เปรียบมิได้

“ฉินเฟิง แกเสร็จหรือยังเนี่ย? เลิกเสียเวลาได้แล้ว!” เสียงของเยี่ยหลางดังขึ้นจากนอกห้อง

“ลุงหลาง รอสักครู่ ผมใกล้จะเสร็จแล้ว...” ฉินเฟิงไม่กล้าชักช้า เขารีบถอดเสื้อผ้าตัวเองแล้วเริ่มเปลื้องผ้ากู่หลิงเอ๋อร์

กู่หลิงเอ๋อร์ไม่ขยับตัว ได้แต่ปล่อยให้ฉินเฟิงถอดเสื้อผ้าออกไป น้ำตาของเธอหยาดหยดลงบนผ้าปูที่นอน

“ผิวพรรณของเธอเนียนสวยมากเลย... ทำไมฉันถึงไม่สังเกตเห็นมาก่อนนะ? ผิวสวยแถมรูปร่างเย้ายวนเสียขนาดนั้น ความงามของเธอช่างหาที่เปรียบมิได้...” ฉินเฟิงไล้ดวงหน้าของกู่หลิงเอ๋อร์แล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ

กู่หลิงเอ๋อร์หันหน้าไปด้านข้างเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมองสีหน้าอันน่าสะอิดสะเอียนของฉินเฟิง

แต่ฉินเฟิงกลับบีบคางของกู่หลิงเอ๋อร์แล้วบังคับให้เธอหันหน้ามาหาตน เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ที่รัก มันอาจจะเจ็บสักหน่อย แต่เธอน่าจะทนไหวอยู่ ไม่นานก็จะรู้สึกดีขึ้นเอง...” ฉินเฟิงยิ้มสัปดนให้กู่หลิงเอ๋อร์ก่อนที่จะโน้มลงมาจูบปากของกู่หลิงเอ๋อร์

กู่หลิงเอ๋อร์ที่เอาแต่นิ่งเฉยมาโดยตลอดพลันอ้าปากแล้วงับจมูกของฉินเฟิง

“อ๊าก...” ฉินเฟิงแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เขาบีบปากของกู่หลิงเอ๋อร์อย่างแรงแล้วดึงเอาจมูกออก

แต่ฟันของกู่หลิงเอ๋อร์ที่งับลงบนผิวก็ทำให้จมูกของเขามีเลือดไหลโชก

“ฉินเฟิง เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” เยี่ยหลางถามจากด้านนอก

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ลุงหลาง!” ฉินเฟิงตอบ เขาไม่อาจปล่อยให้เยี่ยหลางรู้ว่าตนตกอยู่ในสภาพที่น่าอับอายได้เป็นอันขาด

“นังแพศยา ฉันจะทรมานแกจนทำให้แกต้องร้องขอความตายเลยเชียวล่ะ!” ฉินเฟิงตะโกนพลางฉีกเสื้อผ้าที่เหลืออยู่ของกู่หลิงเอ๋อร์อย่างโกรธจัด

ไม่ช้ากู่หลิงเอ๋อร์ก็เหลือเพียงชุดชั้นใน

ตอนนี้เฉินผิงมาถึงตรงทางเดินและได้ยินเสียงกรีดร้องจากชั้นบน เขาขมวดคิ้วแล้วกระโจนขึ้นไปชั้นบนทันที

เขาร่อนลงบนขอบหน้าต่างแล้วมองผ่านหน้าต่างจนเห็นฉินเฟิงกำลังฉีกทึ้งเสื้อผ้าของกู่หลิงเอ๋อร์อย่างบ้าคลั่ง