ตอนที่ 5096 เขาหนีไปได้

การโจมตีทุกครั้งจากรูปปั้นนักรบสัมฤทธิ์เปี่ยมไปด้วยพลังจากอาคมโบราณ ส่งแรงสั่นสะเทือนผ่านแขนของผู้อาวุโสฉีจนชา พลังสีแดงเข้มจากดาบของเขาถูกขวานของรูปปั้นนักรบทำลาย

เมื่อเห็นช่องว่าง เฉินผิงจึงแทงกระบี่พิฆาตมังกรไปข้างหน้าและฟันแขนเสื้อของผู้อาวุโสฉีอย่างแรง การโจมตีนั้นทำให้เกิดรอยแผลลึกบนเกราะไหล่ของผู้อาวุโสฉี บาดแผลนั้นลึกจนมองเห็นไปถึงกระดูกของผู้อาวุโสฉี

ในการต่อสู้สามต่อหนึ่ง เฉินผิงดูสบายกว่ามาก การต่อสู้กับผู้อาวุโสฉีหนึ่งต่อหนึ่งสำหรับเขาคงท้าทายไม่ใช่น้อย เว้นแต่เขาจะยอมให้จ้าวมารสีชาดเข้าสิง

อย่างไรก็ตาม เฉินผิงไม่อยากให้ใครรู้เรื่องจ้าวมารสีชาด เพราะท้ายที่สุดแล้ว จ้าวมารสีชาดคือท่าไม้ตายลับสุดยอดที่เขาตั้งใจเก็บไว้ใช้เป็นอย่างสุดท้าย

อีกด้านหนึ่งของสนามรบ เหล่านักรบมารโลหิตกำลังคลุ้มคลั่งอย่างที่สุด

เหล่านักรบแห่งความตายที่ตื่นขึ้นด้วยแก่นโลหิต ไร้ซึ่งความเจ็บปวด ดาบที่ฟาดฟันแต่ละครั้งล้วนอัดแน่นด้วยความโหดเหี้ยมที่จะพินาศไปพร้อมกับศัตรู

เหล่าผู้อาวุโสจากพลับพลาเทียนหยวนพยายามเรียกวิญญาณมาปกป้อง แต่ก็ถูกนักรบมารโลหิตสามตนโจมตีพร้อมกัน ลำแสงพลังเซียนที่ปกป้องเขาแตกกระจายราวกับกระจก และเขาถูกดาบสีดำของนักรบเหล่านั้นตัดเป็นท่อนๆ โดยที่ยังไม่ทันได้กรีดร้อง

เลือดไหลนองท่วมนครหลิวหลี่ ความเย่อหยิ่งของศิษย์พลับพลาเทียนหยวนแปรเปลี่ยนเป็นความกลัว

เพียงชั่วครู่ ผู้อาวุโสที่ประมุขเทียนพามาถูกสังหารไม่ก็บาดเจ็บไปกว่าครึ่ง คนที่ยังไม่ตายถูกนักรบมารโลหิตล้อมรอบ ฝืนสู้ต่อไปแม้จะบาดเจ็บ

"ถอยทัพ!"

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เลวร้าย ประมุขเทียนจึงฟาดพัดหยกลงบนฝ่ามือ คมดาบสายลมสีขาวระเบิด ทำเอานักรบมารโลหิตที่อยู่ตรงหน้าเขาต้องถอยกลับไป

เขาเหลือบมองผู้อาวุโสฉีที่ร่างกายอาบเลือด แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ผู้อาวุโสฉี วันนี้เราอาจแพ้ แต่วันหน้าวังซิ่วหลัวต้องชดใช้!”

พูดจบเขาก็หยุดการต่อสู้และสะบัดแขนเสื้อ ใช้สายลมหลายระลอกโอบล้อมศิษย์ที่เหลืออยู่ของพลับพลาเทียนหยวน เตรียมตัวหลบหนี

เมื่อเห็นว่าประมุขเทียนกำลังจะหนี ผู้อาวุโสฉีก็โกรธจัด

“จะหนีไปไหน”

ราชาโลหิตแค่นเสียงเย็นชา จี้มารโลหิตบนอกของเขาเปล่งประกายสีทอง วิญญาณมารโลหิตหลายสิบตนพุ่งออกมาจากจี้ สร้างตาข่ายขนาดใหญ่ขึ้นมาในทันที