ตอนที่ 5144 ขอร้องตอนนี้สายไปแล้ว

มังกรของหลิงหยุนเซี่ยวเป็นเพียงปราณดาบที่ก่อตัวเป็นรูปร่าง ในขณะที่มังกรข้างหลังเฉินผิงนั้นราวกับมีชีวิตจริงๆ ทั้งทรงพลังและสง่างาม ให้ความรู้สึกเหมือนมังกรตัวจริง

“เปิดอาคม ใช้วงแหวนอาคมป้องกันภูเขา!”

ในที่สุดหลิงหยุนเซี่ยวก็เข้าใจว่าเฉินผิงแข็งแกร่งเพียงใด เขาตะโกนสุดเสียงและสั่งให้ใช้อาคมป้องกันภูเขา

ขณะที่ผู้อาวุโสจ้าวและคนอื่นๆ ยิงลำแสงจากฝ่ามือไปยังยอดเขา แสงสีซีดก็ส่องสว่างรอบสำนักทำนายชะตา บ่งบอกว่าอาคมป้องกันภูเขาทำงานแล้ว

“อาคมไร้ค่า”

เฉินผิงพ่นลมหายใจ และมังกรทองที่อยู่ด้านหลังก็คำรามดังกึกก้อง

ภายใต้แรงกดดันของเสียงคำรามนั้น อาคมป้องกันภูเขาสะเทือนและแตกร้าว แสงที่ใจกลางหรี่ลง และชั่วพริบตานั้น กำแพงรอบๆ ก็พังทลาย

“มังกรทองนั่นไม่ใช่แค่ภาพลวงตาเหรอ?”

เมื่อรู้สึกได้ถึงพลังอันสูงส่งของมังกร ดวงตาของหลิงหยุนเซี่ยวก็หรี่ลง เลือดไหลอาบใบหน้าราวกับพลังทั้งหมดของเขาถูกสูบออกจากร่าง เขาเซถอยหลังไปหลายก้าวและพูดตะกุกตะกัก “ใคร... เจ้าเป็นใครกัน? มาจากเผ่ามังกรทองงั้นหรือ?”

ตำนานของเผ่ามังกรทองแพร่สะพัดไปทั่วอาณาจักรแดนสรวงมาช้านาน

ในบรรดาสายเลือดมังกรทั้งหมด มังกรทองถูกยกให้เป็นที่สุด ทว่าคนของเผ่ากลับมาปรากฎตัวที่อาณาจักรแดนสรวงชั้นสามแห่งนี้

หลิงหยุนเซี่ยวแทบไม่อยากเชื่อสายตา แต่มังกรที่อยู่ข้างหลังเฉินผิงนั้นยากจะปฏิเสธได้ว่าไม่ใช่ของจริง

ยิ่งระดับของเฉินผิงเพิ่ม สายเลือดของเขาก็ยิ่งบริสุทธิ์ และมังกรทองก็ยิ่งสมจริงมากขึ้นเรื่อยๆ

“รู้ตัวช้าเกินไปหรือเปล่า?”

รอยยิ้มของเฉินผิงยังคงสงบนิ่ง

“ไว้ชีวิตด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!” หลิงหยุนเซี่ยวลืมเลือนศักดิ์ศรีหมดสิ้นเมื่อถึงจุดนี้ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้น “ตาข้ามืดบอด ข้ากับสำนักทำนายชะตาช่างมืดบอดนัก! ข้าขอร้อง โปรดเมตตาและอภัยให้ความผิดของพวกเราด้วยเถิด!”

ผู้อาวุโสจ้าวและศิษย์ระดับสูงคนอื่นๆ ของสำนักทำนายชะตา เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็คุกเข่าลงพร้อมกัน โขกศีรษะเอาหน้าผากกระแทกพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หากพวกเขารู้ว่าเฉินผิงเป็นคนของเผ่ามังกรทองอันสูงส่ง ต่อให้มีความกล้ามากกว่านี้เป็นหมื่นเท่าก็ไม่บังอาจเป็นศัตรูกับเขา

ทั่วทั้งอาณาจักรแดนสรวง เผ่ามังกรทองเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือจินตนาการ แค่มังกรทองจามเพียงครั้งเดียวไม่เพียงแต่จะทำลายสำนักทำนายชะตาเท่านั้น แต่ยังกวาดล้างอาณาจักรแดนสรวงชั้นสามให้สูญสิ้นได้

“นายท่าน โปรดไว้ชีวิตเราด้วย เราไม่รู้มาก่อนว่าท่านสูงส่งถึงเพียงนี้!”