ตอนที่ 5173 รายงานตามความจริง

สองภูตชราพ่ายแพ้ในไม่กี่อึดใจ สายตาแดงก่ำของเฉินผิงจับจ้องเหล่าองครักษ์ยมโลกที่เหลือ ซึ่งยังคงต่อสู้กับศิษย์ของสำนักชิงหยุน

เหล่าองครักษ์ยมโลกถูกศิษย์สำนักชิงหยุนไล่ต้อน เมื่อพวกเขาเห็นความตายอันโหดเหี้ยมของผู้บัญชาการทั้งสอง ระเบียบในทัพก็พังทลาย การเคลื่อนไหวที่เคยคล่องแค่ลวกลับแข็งทื่อและตื่นตระหนก

“พวกสวะ ไปลงนรกซะ!”

เฉินผิงทะยานขึ้นท้องฟ้า ควงกระบี่พิฆาตมังกรในมือ ทันใดนั้นกระบี่ก็กลายเป็นพายุเพลิงปีศาจสีแดงเข้ม สาดซัดไปทั่วสนามรบราวกับคลื่นยักษ์ที่ทำลายล้างทุกจุดไม่ให้เหลือ

ดาบอาบพิษและการเคลื่อนไหวคล่องแคล่วไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอันเป็นที่สุด ทุกจุดที่พายุกระบี่เพลิงพัดผ่าน เหล่าองครักษ์ยมโลกจะล้มตายระนาว ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านก่อนที่พวกมันจะทันได้ร้องตะโกน

พวกที่เหลือเพียงไม่กี่คนพยายามฝืนสู้ครั้งสุดท้าย กลับถูกระเบิดจนสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยรัศมีมารที่ยิงออกมาจากฝ่ามือของเฉินผิง

หูหม่าซือ ฮั่วจิงจิง และคนอื่นๆ ยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองร่างที่ถูกเปลวเพลิงสีแดงฉานลุกท่วมบุกทะลวงฝ่าศัตรูดุจเทพสงคราม ทิ้งกองซากศพไว้เบื้องหลัง ความรู้สึกเกรงขามพลุ่งพล่านขึ้นในหัวใจของทุกคน

ศัตรูเหล่านี้เพิ่งจะต้อนพวกเขาจนมุม ทว่าเมื่อเผชิญกับรัศมีมารอันแข็งแกร่ง พวกมันก็แข็งแกร่งพอๆ กับหุ่นฟาง

ไม่มีใครรู้สึกถึงความแตกต่างได้ชัดเจนไปกว่าเจ้าตำหนักชี่ ความหวาดกลัวปรากฎชัดบนใบหน้าของเขาขณะจ้องมองเฉินผิง หากเฉินผิงแสดงพลังระดับนี้ออกมาในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เจ้าตำหนักชี่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะรับการโจมตีได้สักกี่ครั้ง

“แค่ก...แค่ก แค่ก...”

เมื่อองครักษ์ยมโลกตนสุดท้ายถูกเปลวเพลิงเผาผลาญ เฉินผิงก็หมอบลงพร้อมตัวสั่น ของเหลวที่กระเด็นออกมาจากปากของเขาครั้งนี้ไม่ใช่สีดำ หากแต่เป็นเลือดสีแดงข้นที่แฝงไปด้วยพลังมาร

เปลวเพลิงรอบตัวเขากระพริบ ภายในดวงตาสีแดงเข้มของเขามีแสงจางๆ ปรากฏออกมา

“จ้าวมาร หนักมือเกินไปแล้ว ถ้ายังระเบิดพลังแบบนี้ต่อไป ร่างกายผมคงรับไม่ไหว”

เฉินผิงบ่นพึมพำกับจ้าวมารสีชาดในตัวเขา

“ก็ได้ ก็ได้ ข้าคงมันมือไปหน่อย ขอโทษที!”

ทันทีที่เสียงหัวเราะเบาๆ จางหายไป เปลวเพลิงสีแดงฉานในดวงตาของเฉินผิงก็หายไปด้วย เข่าของเขาทรุดลง เขาคงจะล้มไปแล้วถ้าฮั่วจิงจิงไม่รีบเข้าไปพยุง

ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกระดาษ แม้แผลเน่าเปื่อยบนหน้าอกจะหยุดแพร่กระจาย แต่พลังสีดำยังคงซึมออกมา พลังของจ้าวมารสีชาดส่งผลกระทบต่อร่างกายของเขาอย่างชัดเจน

“เฉินผิง! เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ฮั่วจิงจิงถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นด้วยความกังวล