ตอนที่ 5200 ตราประทับสีดำ

เฉินผิงกระโดดหลบไปด้านข้าง พิษเฉียดไปเพียงไม่กี่นิ้ว มือซ้ายของเขาสร้างผนึกพร้อมใช้คาถา ลำแสงสีทองพุ่งออกมาจากฝ่ามือและชนกะโหลกสัตว์อสูร

ถ้ำสั่นสะเทือนท่ามกลางเสียงกรีดร้อง มันดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด มันพุ่งทะลุสระและสาดน้ำกระจายไปทั่วแผ่นหิน

หูหม่าซืออัดพลังลงในจี้หยก ลำแสงสีขาวคล้ายหอกแทงทะลุดวงตาปีศาจหมึก สัตว์ร้ายที่ตาบอดชะงักงันและล้มลงริมฝั่ง

“เอาเลย!” ดวงตาของเฉินผิงเป็นประกาย กระบี่พิฆาตมังกรยิงลำแสงพุ่งทะลุจุดตายหนึ่งเดียว เลือดสีดำสาดกระจายทั่วหิน ร่างของมันกระตุกหนึ่งครั้ง สองครั้ง ก่อนจะทรุดลงสู่ความเงียบงัน ทันใดนั้นชายทั้งสองก็ถอนหายใจ พวกเขานอนลงบนหินลื่นๆ หายใจหอบ

“พลังของเจ้าปีศาจนั่นเกือบจะถึงขั้นเซียนโลการะดับสามเลยนะ” หูหม่าซือพึมพำพลางจ้องมองศพของมัน “เพิ่งเข้ามาในสุสานมารแท้ๆ แค่ตัวที่เฝ้าต้นทางยังขนาดนี้ อะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้นต่อไปคงหนักกว่า”

เฉินผิงลุกขึ้น เดินไปยังซากศพ แล้วใช้นิ้วล้วงเข้าไปในกะโหลกและงัดก้อนสีดำขนาดเท่ากำปั้นออกมา หมอกดำทะมึนลอยอยู่บนผิวน้ำ แต่พลังภายในกลับบริสุทธิ์

“น่าจะมีประโยชน์” เขาพูดพลางเก็บมันไว้ “แก่นอสูรของมันดุร้าย แต่ถ้าเอาไปกลั่นพลังจะทำให้สงบลงได้ เราจะพักเอาแรงสักหน่อย แล้วค่อยไปต่อ”

อีกฟากของแอ่งน้ำ แท่นหินส่องประกายระยิบระยับยิ่งกว่าผนังถ้ำ สมบัติที่อยู่ตรงนั้นคงเป็นสิ่งที่สัตว์อสูรยอมตายเพื่อปกป้อง เฉินผิงตระหนักว่าความตายของมันเป็นแค่ก้าวแรกของการเดินทางเท่านั้น

หลังปีศาจหมึกตาย สระน้ำใต้ดินก็ค่อยๆ สงบลง แต่น้ำที่เคยเป็นสีเขียวขุ่นกลับมีคราบดำมันๆ และกลิ่นเหม็นฉุนลอยหึ่ง เฉินผิงนั่งขัดสมาธิบนชายฝั่ง สูดหายใจเอารัศมีมารเพื่อฟื้นเรี่ยวแรงที่ใช้ไปกับการต่อสู้กลับคืน ในขณะที่หูหม่าซือเดินข้ามสะพานหินไปยังแท่นบูชาขนาดเล็ก

ฝุ่นจับหนาบนแท่นบูชา และตรงกลางมีหีบสัมฤทธิ์สลักอักขระแบบเดียวกับที่ส่องประกายบนจี้หยกของหูหม่าซือ แม้ว่าลวดลายจะดูซับซ้อนกว่ามากก็ตาม