ตอนที่ 52
ตอนที่ 52 ปล่อยเสือเข้าป่า
September 20, 2026
เฝิงซื่อไห่จ้องมองเฉินผิงด้วยความหวาดกลัว ในใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเกินกว่าจะบรรยายได้!
ภายใต้หมัดของเฉินผิง เฝิงซื่อไห่ได้ค้นพบว่าพลังปราณแข็งของตัวเองไร้ซึ่งประโยชน์!
“น้องชาย ขอทราบชื่อได้หรือไม่ วันหลังฉันเฝิงซื่อไห่จะกลับมาขอคำชี้แนะอีกครั้ง!”
เฝิงซื่อไห่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินผิง ขืนสู้ต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ ฉะนั้นเฝิงซื่อไห่จึงตัดสินใจถอนตัวก่อน
“เฝิงซื่อไห่ นี่แกจะเผ่นหนีเหรอ ฉันจะบอกแกไว้นะ วันนี้คุณเฉินอยู่ที่นี่ ดังนั้นที่นี่ก็คือหลุมฝังศพของแก!”
หลินเทียนหู่จ้องมองเฝิงซื่อไห่ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
สีหน้าเฝิงซื่อไห่เปลี่ยนไป เขามองเฉินผิงด้วยความหวาดกลัว หากเฉินผิงคิดจะฆ่าเขาขึ้นมาจริงๆ วันนี้คงจะหนีไปไหนไม่ได้แล้ว!
“ฉันชื่อเฉินผิง แกมาแก้แค้นฉันได้ทุกเมื่อ หากไม่มั่นใจก็เรียกอาจารย์ของแกมาได้!”
เฉินผิงเข้าใจความหมายของเฝิงซื่อไห่จึงตอบกลับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น
“คุณเฉิน อย่าปล่อยเสือเข้าป่า...”
หลินเทียนหู่คาดไม่ถึงว่าเฉินผิงจะปล่อยตัวเฝิงซื่อไห่ไป จึงรีบพูดจูงใจในทันที
“ผมมีหลักเกณฑ์เป็นของตัวเอง คุณถอยไปเถอะ!”
เฉินผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อหลินเทียนหู่เห็นเฉินผิงโกรธ เขาก็กลัวจนไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบถอยกลับไปทันที!
“ได้ ฉันจะจำไว้ ภูเขาสีเขียวไม่ไปไหน กระแสน้ำสีเขียวจะไหลตลอดไป หวังว่าพวกเราจะได้พบกันอีก!”
เฝิงซื่อไห่เช็ดคราบเลือดตรงริมฝีปากพลางหันไปโบกมือให้กับลูกน้อง “พวกเรากลับ!”
เมื่อเฝิงซื่อไห่ยกพวกกลับไปแล้ว ในห้องโถงใหญ่จึงเหลือเพียงเหล่าผู้คนที่มาร่วมงานเลี้ยงเท่านั้น!
“คุณเฉินฝีมือช่างเก่งกาจจริงๆ วันนี้ได้เห็นเป็นบุณตาแล้วจริงๆ!”
“อายุยังน้องแต่มีฝีมือเช่นนี้ อนาคตคุณเฉินในภายภาคหน้าคงนับว่าเกินจะคาดเดาจริงๆ!”
“เป็นวีรบุรุษวัยเยาว์โดยแท้!”
คนมากมายเริ่มกล่าวชื่นชมเฉินผิง!
กู่เวิ่นเทียนก็คิดไม่ถึงว่าเฉินผิงจะสยบมารเหล่านั้นได้ คาดไม่ถึงว่าเขาจะมีทักษะทางศิลปะการต่อสู้ที่เก่งกาจเช่นนี้ นี่ทำให้เขายิ่งให้ความสำคัญกับเฉินผิงมากขึ้นไปอีก
“คุณเฉิน ยกโทษให้กับความโง่เขลาของผมด้วย หวังว่าคุณเฉินจะไม่โกรธเคือง!”
ถังหลงกล่าวขอโทษเฉินผิงต่อหน้าด้วยความละอายใจ