ตอนที่ 5206 ได้เวลากลับ

เสียงโลหะกระทบดังกึกก้อง กระบี่ของเฉินผิงสร้างรอยแดงก่ำบนแขนของแม่ทัพมาร เลือดสีดำพุ่งขึ้นฟ้า "บังอาจนัก!" เจ้าปีศาจคำราม

มันฟันขวานกลับไปและฟันใส่เฉินผิง เคลื่อนที่เร็วกว่าเดิมหลายเท่า

เฉินผิงหลบได้ แต่คมขวานก็โดนไหล่ของเขาจนได้ ประกายสีทองของร่างเกราะทองคำแตกกระจาย เกิดรอยแผลลึกถึงกระดูกที่มีหมอกสีดำจับ

"เฉินผิง!" หูหม่าซือร้องเสียงหลง พุ่งทะยานไปข้างหน้าในขณะที่รัศมีของมันอัดแน่นในกล้ามเนื้อทุกมัดเฉินผิงลงมือได้แล้ว ปิดผนึกเจ้าปีศาจซะและจัดการเรื่องนี้ให้จบ เขากัดฟันและใช้วิชาจิตตวิสุทธิ ดึงพลังความมืดเข้าสู่ตัวเขา

เขาเข้าใจว่าทุกวินาทีสำคัญยิ่ง การต่อสู้ต้องจบลงก่อนที่บาดแผลจะจบชีวิตเขา สายตากวาดมองร่างยักษ์ และในที่สุดก็เห็นเกล็ดสีขาวเกล็ดเดียวเปล่งประกายอยู่บนอกของมัน “นั่นแหละจุดอ่อน!”

แทนที่จะหลบ เฉินผิงกลับพุ่งเข้าใส่ขวานที่ร่วงลงมา อัดพลังวิญญาณทุกเสี้ยวลงในกระบี่พิฆาตมังกร แสงสีทองพุ่งออกมาจากคมกระบี่ดุจดวงตะวัน “เจ้าแมลงโง่เขลา!" แม่ทัพมารคำราม ขวานฟาดฟันใส่กะโหลกของเฉินผิง

ในวินาทีสุดท้าย เฉินผิงบิดตัวไปด้านข้าง และกระบี่ของเขาเลื้อยราวกับงูพิษ ฉกเข้าใส่เกล็ดสีขาวนั้น

เสียงกรีดร้องราวกับเสียงโลหะฉีกขาดดังออกมาจากร่างมาร ร่างมหึมาของมันสั่นสะท้าน โลหิตสีดำพุ่งกระจายไปทั่วพื้นหิน

"เอาเลย!" เฉินผิงตะโกน เขาโยนแก่นของปีศาจหมึกให้หูหม่าซือ "ใช้แก่นอสูรกระตุ้นผนึก!"

หูหม่าซือรับแก่นแล้วใส่เข้าไปในโพรงของแท่นบูชา ตบเครื่องรางลงบนอักขระเรืองแสง

แก่นกและอักขระต่างตอบรับกันและกัน แสงสว่างพวยพุ่ง สร้างโดมโปร่งแสงขนาดมหึมาที่กลืนกินแม่ทัพมาร