ตอนที่ 5223 เดินทางผ่านบึง

นี่ข้าต้องมาตายในป่านี้จริงหรือ? ความสิ้นหวังฉายผ่านดวงตาของหูหม่าซือ ขณะที่ศัตรูล้อมเข้ามา

หญ้าเบื้องหน้าส่งเสียงกรอบแกรบ และตราประทับที่ร่วงลงพื้นเปล่งประกายแสงสีขาวจ้า ลำแสงสาดส่องไปทั่วใส่อสูรงูทุกตัว

ในชั่วพริบตาที่แสงส่องใส่อสูรงู เสียงกรีดร้องผิดมนุษย์ก็ดังก้อง ควันดำขลับพวยพุ่งออกมาจากเกล็ดราวกับเนื้อหนังของพวกมันเผาไหม้ แม้แต่อสูรงูที่เหยียบอกของหูหม่าซือก็ยังสะดุ้งถอยหลังด้วยความเจ็บปวด

หูหม่าซือหายใจหอบ ลุกขึ้นและตราประทับหัวหน้าตระกูลขึ้นจากพื้น เขาจ้องมองตราประทับ แสงยังคงส่องออกมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจตราประทับมีพลังที่สามารถแผดเผาอสูรงูได้ทำไมไม่มีใครบอกข้า?

"ตราประทับนี่มันอะไรกันแน่?" หูหม่าซือโพล่งออกมา น้ำเสียงมีทั้งความเหลือเชื่อและความหวัง

"ทุกคนบุกเข้าไปพร้อมกัน! ข้าไม่เชื่อว่าเราจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ ไม่ได้!" หัวหน้าอสูรงูส่งเสียงขู่ฟ่อ ม่านตาแนวตั้งของมันดูเครียดเมื่อเห็นแสงของตราประทับ

เหล่าอสูรยังคงสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด แต่ก็พุ่งทะยานไปข้างหน้า หูหม่าซือลุกขึ้นและกำตราประทับไว้ในมือทั้งสองข้าง ดูดพลังวิญญาณที่เหลืออยู่เข้าไป แสงสีขาวนวลส่องประกาย ก่อนจะแผ่ขยายออกไปเป็นกำแพง กักขังเหล่าอสูรไว้ด้านนอก ทว่าพลังของเขาจวนจะหมดแล้ว ภายในชั่วพริบตาแสงก็เริ่มหรี่ลง รอยแตกบางๆ กระจายไปทั่วกำแพงแสงราวกับน้ำแข็งบที่กำลังละลาย

"ฮ่าๆๆ... พลังของมันหมดแล้ว!" อสูรงูได้กลิ่นความอ่อนแอ กระแทกเข้ากับโล่ที่กำลังสั่นไม่หยุด การโจมตีแต่ละครั้งทำให้รอยแยกกว้างขึ้น พวกมันคำรามไม่หยุด ดุร้ายยิ่งกว่าครั้งก่อน

ขณะที่กำแพงกำลังจะพังทลาย ปราณดาบสีทองพุ่งทะยานลงมาจากท้องฟ้าราวกับดาวหาง ฉีกกระชากแนวหน้า อสูรงูหลายตัวกระเด็นไปข้างหลังเป็นเกลียวโลหิตและเกล็ดแหลกละเอียด

“เฉินผิง!” หูหม่าซือตะโกน น้ำเสียงโล่งใจ

เฉินผิงก้าวออกจากลำแสงปราณดาบ กระบี่พิฆาตมังกรส่องประกายในมือ และเข้าไปขวางระหว่างหูหม่าซือกับเหล่าอสูร “โทษที ผมมาสาย”