ตอนที่ 5230 ปากดี

"รับใช้เหรอ?" เฉินผิงพ่นลมออกจมูก ยกกระบี่พิฆาตมังกรขึ้นกระทบแสงจันทร์ "ฉันไม่รับแกเป็นคนรับใช้หรอก แกอยู่ที่ขั้นเซียนโลการะดับห้าเท่านั้น แกไม่คู่ควร"

คำพูดของเขาไม่ใช่คำโอ้อวดไร้สาระ ตอนขึ้นบันไดสวรรค์ เขาช่วยหนานป้าเถียน หลี่ชุนเฟิง เสิ่นจือหยาน มู่ซาและคนอื่นๆ ให้รอดจากความตาย และทุกคนสัญญาว่าจะตอบแทนเขาด้วยการรับใช้เป็นเวลาหลายร้อยปี

นักพรตเซียงแยกเขี้ยว "ปากดีนัก" เขาคำราม "อยากรู้นักว่าเจ้าจะมีฝีมือเท่าปากหรือเปล่า"

เขาพุ่งไปข้างหน้า กำปั้นขนาดเท่าหินก้อนใหญ่ทุบผ่านอากาศยามค่ำ แรงกดดันของเซียนโลการะดับห้ากระแทกลงมาเหมือนภูเขาถล่มจนเฉินผิงหายใจลำบาก

เฉินผิงชูกระบี่ขึ้นเตรียมรับแรงกระแทก

เ คร้ง !

เหล็กปะทะร่างอย่างรุนแรงจนหูอื้อ คลื่นกระแทกกระเพื่อมไปทั่วสันเขา ฝุ่นผงตลบ แขนของเฉินผิงชาไปหมด รองเท้าไถลไปบนหิน เลือดซึมออกมาจากมุมปาก

นักพรตเซียงชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “ขั้นเซียนพเนจร ระดับเจ็ด? เจ้ารับหมัดข้าและรอดมาได้ น่ายกย่อง” จากนั้นเสียงเยาะเย้ยก็กลับมาอีกครั้ง “แต่เจ้าก็ยังเป็นแมลงใต้ฝ่าเท้าข้าอยู่ดี”

เขาพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง หมัดกระหน่ำราวกับพายุลูกเห็บ เฉินผิงปัดป้อง แต่แขนและไหล่เริ่มมีบาดแผล หูหม่าซือพยายามเข้าขวาง แต่รัศมีอันรุนแรงของนักพรตเซียงกลับตรึงเขาไว้กับที่ ได้แต่วนรอบๆ แต่ทำอะไรไม่ได้

ทันทีที่เข่าของเฉินผิงเริ่มทรุดลง ก็มีเสียงดังมาจากเบื้องบน “ไอ้ลูกหมา เจ้ากล้าทำร้ายผู้มีพระคุณของข้า เจ้าขออนุญาตข้าหรือยัง” เสียงของร่างกำยำและเสียงหัวเราะดังกึกก้อง หนานป้าเถียนร่างสูงเกือบสามเมตร พุ่งลงสู่พื้นจนเกิดคลื่นกระแทกบดขยี้หิน แขนทั้งสองกอดอกและยิ้มอย่างดุร้าย