ตอนที่ 5289 ป้องกันสองชั้น

“ไม่ใช่รอดชีวิตจากรัศมีมารเท่านั้น แต่ยังใช้มันเพิ่มระดับด้วย จิตใจและความรู้ของเฉินผิงแกร่งจนน่ากลัว” หลิงเสวี่ยพึมพำ ดวงตาของเธอฉายแววทึ่ง

“สำนักดาบพบสมบัติล้ำค่าแล้ว” ม่อเฉินถอนหายใจ รอยยิ้มพึงพอใจทำให้สีหน้าเคร่งขรึมของเขาดูอ่อนโยนลง

ความสงบนิ่งกลับคืนมาเมื่อเฉินผิงลดกระบี่ลงและยืนตัวตรง หายใจสม่ำเสมอ ไหล่หายเกร็ง

ขณะนั้นเขารู้สึกว่ารัศมีของเขาแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า พลังสีดำแผ่รอบตัว แต่ดวงตายังคงสดใส ไม่มีวี่แววของความบ้าคลั่ง

เขาเหยียดนิ้ว ประหลาดใจที่พลังวิญญาณและรัศมีมารหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทุกการเคลื่อนไหวธรรมดาล้วนแฝงไปด้วยความเฉียบคม

จารึกโบราณที่อยู่ใกล้ๆ ส่องแสงอีกครั้ง อักขระโบราณกระพริบเร็วขึ้นและสว่างขึ้น ราวกับว่าจารึกตอบรับความเฉียบแหลมของเขา

เมื่อรัศมีมารจางลง โล่อาณาเขตดาบก็เริ่มผุพัง ขอบของโล่เริ่มหลุดลุ่ยเหมือนน้ำค้างแข็งต้องแสงตะวัน

เฉินผิงรัดสายหนังที่สะพายไว้ด้านหลังให้แน่น ก่อนจะเงยหน้ามองม่อเฉิน “ท่านอาจารย์ อย่างนั้นเราควรไปหุบเขาลมดำได้แล้ว”

ม่อเฉินตอบพร้อมกับพยักหน้าช้าๆ ผมสีเทาที่ขมับของเขาสะท้อนแสง “ตกลง ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ขั้นเซียนพเนจรระดับเก้า ด้วยมรดกของปรมาจารย์ดาบที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้า แม้แต่ขั้นเซียนโลกา ระดับแปดคงไม่คนามือ”

หูหม่าซือถูฝ่ามือเข้าด้วยกันเหมือนซ่อนความตื่นเต้นไม่อยู่ “เฉินผิง ในที่สุดก็เพิ่มระดับได้สักที! เราจะทำให้ตำหนักวิถีมารต้องชดใช้ ต้องช่วยวิญญาณของตระกูลหูหม่าให้ได้!”

หูหม่าซือเข้าใจความจริงที่ว่ายิ่งเฉินผิงแข็งแกร่งมากขึ้น ความหวังที่ดวงวิญญาณของตระกูลหูหม่าจะได้รับอิสรภาพก็จะตามมา

ม่อเฉินยกมือขึ้นและเตือน “พลังของเจ้าน่าประทับใจ ถูก แต่ข้าว่าเจ้าควรเก็บตัวอีกสักพักและฝึกฝนต่อไป ถึงแม้จะอยู่ที่ขั้นเซียนพเนจรระดับเก้าแล้ว ตำหนักวิถีมารก็ใช่ว่าจะรับมือได้โดยง่าย”

เฉินผิงอ้าปากค้าง น้ำเสียงลังเล “ท่านอาจารย์ ผม-”

ม่อเฉินชิงโบกมือปัดคำทักท้วงเสียก่อน “เลิกเรียกข้าแบบนั้นเสียที พลังของเจ้าในตอนนี้เหนือกว่าข้าไปแล้ว ยศศักดิ์ไม่สำคัญเท่าเส้นทางที่เจ้ากำลังเดินอยู่”

ไม่ใช่ว่าม่อเฉินไม่อยากรับเฉินผิงเป็นศิษย์ แต่การพัฒนาอย่างรวดเร็วของเฉินผิงให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ใกล้ดาวที่กำลังพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ไกลเกินกว่าจะเอื้อม

ภายในเพียงไม่กี่เดือน พลังบำเพ็ญเพียรของเฉินผิงทะยานราวกับติดจรวด