ตอนที่ 5304 บังเอิญพบกัน

เฉินผิงไม่ใช่นักบุญ ในโลกนี้เส้นแบ่งระหว่างความดีความชั่วเลือนราง มีเพียงมิตรและศัตรู

ศัตรูต้องถูกกำจัด

หลี่ชุนเฟิงเข้าใจ เขาสะบัดแขนเสื้อ ปราณดาบคำราม ศิษย์สำนักเฉิงกวงที่สั่นสะท้านกรีดร้องออกมา ก่อนที่คมดาบจะวาดรอยสีแดงฉานลงบนคอของพวกเขา

หลี่ชุนเฟิงสลายรัศมีดาบของเขา “เฉินผิง ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว กลับเมืองเจี่ยนเชิงกันเถอะ”

เฉินผิงพยักหน้า คำถามต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว มีแต่เรื่องที่เขาอยากถามหลี่ชุนเฟิง

หลี่ชุนเฟิงขยับเบาๆ ใช้พลังยกร่างเฉินผิง หูหม่าซือและม่อเฉินขึ้นสู่อากาศ ทั้งสามกลายเป็นแสงดาว ทะยานสู่เส้นขอบฟ้าทางตะวันออก

เบื้องหลังพวกเขา สำนักเฉิงกวงเหลือเพียงซากปรักหักพังกลางแสงอาทิตย์สลัว

เฉินผิงเหลือบมองกลับไป ในหัวมีความรู้สึกหลากหลาย

จากหุบเขากู่จนถึงสำนักเฉิงกวง อันตรายคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ หากไม่มีม่อเฉิน หูหม่าซือและหลี่ชุนเฟิง เขาคงกลายเป็นฝุ่นปลิวไปกับสายลมแล้ว

จ้าวมาร ท่านหายไป ไหน ?

เฉินผิงเรียกจ้าวมารสีชาดในใจ

หากจ้าวมารสีชาดสิงร่าง เขาก็คงไม่เกือบตาย

เมืองเจี่ยนเชิงผุดขึ้นมาท่ามกลางหมอก แสงของหลี่ชุนเฟิงพาทั้งสามคนร่อนลงเหนือสำนักดาบ หลังคาสำนักสะท้อนแสงเป็นเงา

สำนักหลังเล็กทางตะวันออกของเมืองเต็มไปด้วยความสงบยามเย็น ช่างขัดกับสำนักที่เพิ่งโดนถล่มไป

“พักผ่อนที่นี่ก่อน” หลี่ชุนเฟิงกล่าวพลางสลายพลัง พลังวิญญาณแผ่วเบาพาพวกเขาร่อนลงพื้นดิน “ข้าเตรียมยาไว้แล้ว หากต้องการอะไรก็เรียกได้”

เฉินผิงฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดแล่นผ่านแขนซ้ายของเขา แต่ภายในเส้นลมปราณ ปราณดาบของหลี่ชุนเฟิงกล่อมให้พลังวิญญาณที่สับสนสงบลง

หูหม่าซือและม่อเฉินโค้งคำนับ ดวงตาที่เหนื่อยล้าดูซาบซึ้ง “ขอบคุณปรมาจารย์หลี่”