ตอนที่ 5320 ถอยทัพ

ความหวาดหวั่นผุดขึ้นในแววตาขององครักษ์โลหิต อารามเหลยหยินคงอยู่มายาวนานนับหมื่นปี ไม่ควรประมาทเด็ดขาด

ทว่าความโลภกลับเข้าครอบงำจิตใจเมื่อเห็นธนูศักดิ์สิทธิ์และกิเลนเพลิง “ข้าจะไม่ปรานี! ตำหนักทวยเทพ สังหารพวกมัน!”

“ฆ่ามัน!”

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรของตำหนักทวยเทพหลายร้อยคนพุ่งทะยานไปข้างหน้าพร้อมกัน แสงสีแดงเข้มสว่างวาบเมื่อโล่ของแต่ละคนผสานรวมกันเป็นกำแพง แผ่ไปทั่วสนามรบดุจทะเลสีแดง

“ศิษย์อารามเหลยหยิน รวมพล!” อู๋เหวยคำราม

นักบวชหลายสิบคนยืนรวมกันที่ขอบสนามรบ ริมฝีปากของพวกเขาขยับพร้อมกัน เปล่งเสียงสวดมนต์โบราณที่สั่นสะเทือนห้วงอากาศ แสงศักดิ์สิทธิ์รวมตัวเหนือพวกเขา และกลายเป็นฝ่ามือขนาดมหึมา มันฟาดลงมาพร้อมเสียงดังสนั่น ปะทะกับกำแพงสีแดงเข้ม

“สำนักดาบ ตั้งค่ายกล!” ม่อเฉินตะโกนสั่ง

เหล่าศิษย์สำนักดาบเข้าประจำตำแหน่งตามคำสั่ง เท้าเหยียบลงตามตำแหน่งดวงดาว กระแสพลังวิญญาณพุ่งทะยานจากร่างกาย ประสานกันจนกลายเป็นดาบเซียนที่ฟันใส่ศัตรูซึ่งกำลังพุ่งเข้ามา

หลี่ชุนเฟิงและหนานป้าเถียนได้จังหวะและกลับเข้าสู่การต่อสู้ทันที สถานการณ์พลิกผันในพริบตา

ท่ามกลางความโกลาหล เฉินผิงยืนนิ่ง ลมหายใจสะดุด

ในวินาทีที่เขารู้สึกสิ้นหวัง คนเหล่านี้ยกอาวุธขึ้นสู้เพื่อเขา

เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

ธนูศักดิ์สิทธิ์ สายเลือดมังกร และกิเลนเพลิงจะนำปัญหามาสู่เขาหลังจากถูกเปิดเผย

วงแหวนอาคมของอารามเหลยหยินผสานเข้ากับดาบเจ็ดดาว แสงศักดิ์สิทธิ์และปราณดาบรวมพลัง ฉีกกระชากกำแพงสีแดงเข้มของผู้บำเพ็ญเพียรแห่งตำหนักทวยเทพให้แหลกสลาย

กิเลนเพลิงอาละวาดดุจไฟนรก แผงคอของมันร้อนระอุ ไม่ว่าจะควบเท้าไปที่ใด ศิษย์ตำหนักวิถีมารจะถูกเผาไหม้เป็นเถ้าถ่าน เสียงกรีดร้องของพวกเขาดังลั่นและหายไปอย่างรวดเร็วดุจประกายไฟกลางสายฝน

“ถอยเร็ว! ถอยทัพ!” คำสั่งอันตื่นตระหนกดังก้องไปทั่ว

ผู้อาวุโสจากสำนักเล็กๆ ต่างพาศิษย์ของพวกตนถอยทัพ

พวกเขาเข้าร่วมศึกนี้เพราะหวังรางวัลที่ฉินหลี่สัญญาไว้ เมื่อเห็นทั้งตำหนักทวยเทพและตำหนักวิถีมารเพลี่ยงพล้ำ จึงไม่อยู่รอให้ตัวเองโดนเชือดไปด้วย

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรหนีกระเจิดกระเจิง และภายในไม่กี่วินาที ฝ่ายรุกรานมากกว่าครึ่งก็หายไป

เย่าหวู่เซี่ยมองดูศิษย์ของเขาล้มตาย สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

อารามเหลยหยินร้ายกาจ สุดท้ายคงตายกันหมดถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป