ตอนที่ 5335 ออกมาซะ

บางครั้งเขาไม่จำเป็นต้องตวัดกระบี่ด้วยซ้ำ รัศมีสีทองรอบตัวเขาหลอมร่างผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างทันทีที่สัมผัส ราวกับว่าแค่อยู่เฉยๆ ก็สังหารได้

ผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง มีดสั้นกระดูกอาบปราณมารเล็งไปที่สันหลังของเฉินผิง

เฉินผิงสะบัดข้อมือโดยไม่หันกลับ ปราณดาบสีทองฟันกลับไป ผ่าทั้งศัตรูและอาวุธเป็นสองท่อน

"น่าสมเพช"

คำพูดแผ่วเบาทว่าเยือกเย็น

เขาพุ่งผ่านแนวศัตรูดุจสายลมพัด ทุกกระบี่ที่ฟันออกไปล้วนปลิดชีวิต

ปราณดาบสีทองส่องผ่าน ปราณมารเหี่ยวเฉา กระดูกมอดไหม้ แม้แต่ผืนดินที่แปดเปื้อนด้วยความมืดมิดมาหลายปีก็ยังสะท้านเมื่อเผชิญพลังของเขา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ความเงียบก็ปกคลุมไปทั่ว ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนในตำหนักวิถีมารนอนตายเกลื่อน ยกเว้นหยูเยว่ ยังคงอยู่ในกำมือของหูหม่าซือที่ไหนสักแห่งข้างในวัง

หมอกควัน เลือด และกระดูกที่ไหม้เกรียมลอยในอากาศ ความตายอบอวลไปทั่ว

เฉินผิงหยุดอยู่หน้าประตูวัง แสงสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากกำแพงหิน อาบไล้ใบหน้าของเขาด้วยแสงน่าสะพรึงกลัว

ลึกลงไปข้างใน เขาสัมผัสได้ถึงรัศมีอันกว้างใหญ่ แข็งแกร่งกว่าเย่าหวู่เซี่ยกับเย่าหวูจื่อมาก เจ้าสำนักย่อยของตำหนักวิถีมารรออยู่

“ออกมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงของเฉินผิงดังลึกลงไปในหุบเขาราวกับอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณ ทุกคำกระทบกำแพงหินและสะท้อนดังกว่าเดิม “คนของแกตายหมดแล้ว จะซ่อนตัวอีกนานแค่ไหน?”

ชั่วขณะหนึ่ง วังที่พังทลายเบื้องหน้านิ่งเงียบราวกับสุสาน แต่ทันใดนั้นเสียงหัวเราะแหบแห้งก็แผ่วออกมา เย็นชาชวนขนลุก “ทำได้ดีมาก เฉินผิงกับหูหม่าซือ ต้องยอมรับว่าข้าประทับใจที่พวกเจ้ามาได้ไกลถึงเพียงนี้”