ตอนที่ 5337 กลับมาแล้ว

“เราจะหาเจอ” เฉินผิงกล่าวพลางวางมือลงบนไหล่สหาย “สักวันหนึ่งเราจะบุกไปที่ตำหนักวิถีมาร และเราจะสะสางหนี้แค้นทุกอย่างในวันนั้น”

หูหม่าซือแค่นเสียงตอบอย่างคาดหวัง

พวกเขาค้นหาทรัพยากรในซากสำนัก จากนั้นก็หันหลังให้วังที่พังทลาย และมุ่งหน้าไปยังทางออกหุบเขา

ขณะผ่านซากปรักหักพัง เฉินผิงเหลือบมองเข้าไปในใจกลาง กองหินแตกหัก คราบเลือดแห้งๆ และรัศมีของหยูเยว่ที่ยังหลงเหลืออยู่ที่ถูกดับด้วยความโกรธเกรี้ยวของหูหม่าซือ เขาไม่พูดอะไรและเดินต่อไป

หลังจากออกจากหุบเขากระดูกโลหิต หูหม่าซือก็หยุด เขาหันกลับไปและขว้างเครื่องรางระเบิดกับเครื่องรางไฟขึ้นไปในอากาศ “เผาให้ราบ!”

เครื่องรางระเบิดดุจดอกไม้ไฟสีแดงเข้ม แผดเผาปราณมารและพลังวิญญาณที่ยังเหลือในหุบเขา แรงระเบิดดังซ้อนกันหลายครั้ง พายุเพลิงโหมกระหน่ำหน้าผา และหุบเขากระดูกโลหิตก็เริ่มพังทลาย

กระดูกสีขาวไหม้เกรียมก่อนจะสลายเป็นถ่าน ภายในไม่กี่นาที หุบเขาที่เคยน่าสะพรึงกลัวก็เหลือเพียงซากควันขโมง

“ไปกันเถอะ!” หูหม่าซือหันหลังกลับและเดินต่อไปยังยอดเขาไกลๆ ซึ่งสำนักดาบตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาสูงเสียดฟ้า เขาไม่หันกลับไปมอง

ความเหนื่อยล้าทำให้ไหล่ตกเล็กน้อย แต่เขายังคงเดินต่ออย่างผ่าเผย

เฉินผิงถอนหายใจยาว ดวงตาจับจ้องซากปรักหักพังที่เขาช่วยทำลาย สำนักย่อยของตำหนักวิถีมารดับสูญ แต่ตำหนักใหญ่ยังคงอยู่ ยังคงเป็นดาบจ่อคอเขา

และนอกเหนือจากนั้น ยังมีกลุ่มอำนาจลึกลับที่จ้องมองด้วยสายตาหิวกระหาย

เส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอันตราย ทุกย่างก้าวไม่แน่นอน

แต่เฉินผิงไม่หวั่นไหว มีแต่ต้องก้าวไปข้างหน้า

เขาใช้วิชาท่องเวหา เกิดริ้วแสงสองเส้น เส้นหนึ่งคือเขา อีกเส้นคือหูหม่าซือ พุ่งทะยานผ่านท้องฟ้าในชั้นห้า มุ่งหน้าสู่เส้นขอบฟ้าไกลโพ้นของเมืองเจี่ยนเชิง