ตอนที่ 5341 เดินทางสู่ชั้นหก

เฉินผิงและหูหม่าซือมองพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตามุ่งมั่น ก่อนที่จะโค้งคำนับให้กับคนอื่นๆ ที่ต้องอยู่ที่นี่ “ทุกคน ดูแลตัวเองด้วย” ทั้งสองกล่าวพร้อมกัน “เราต้องไปแล้ว”

หลิงเสวี่ยจ้องมองเฉินผิงไม่วางตา ขนตาเป็นประกาย ริมฝีปากสั่นระริก “เฉินผิง สัญญากับข้า เจ้าต้องรอดกลับมาหาข้าให้ได้”

เฉินผิงมองดวงตาของเธอ และความเข้มแข็งในตัวเขาก็ละลายหายไปในชั่วพริบตา เขาส่งยิ้มน้อยๆ “รอผมด้วย”

พลังวิญญาณหลั่งไหลรอบตัวพวกเขา ขยับเท้าก้าวเดียวโผบินขึ้นไป ลำแสงสองเส้น เส้นหนึ่งสีเงิน อีกเส้นหนึ่งสีอำพัน บินขึ้นท้องฟ้ายามเช้าราวกับดาวหางคู่

เงาของพวกเขาหายลับไปในเมฆ และหลังจากนั้นเองที่หลิงเสวี่ยปล่อยให้น้ำตาไหลริน เธอใช้แขนเสื้อปัดแก้ม หายใจแรงข่มความเจ็บปวดจงฝึกฝนหลิงเสวี่ยจงแข็งแกร่งขึ้นเมื่อเฉินผิงกลับมาจะได้ไม่เสียใจ

ม่อเฉิน หลี่ชุนเฟิงและหนานป้าเถียนที่อยู่ด้านหลังยืนเคียงข้างกัน ใบหน้าเคร่งขรึมขณะที่เสียงสะท้อนของทั้งสองที่บินไปค่อยๆ เงียบลง

ทุกคนต่างรู้ว่าเส้นทางสู่ชั้นหกนั้นอันตราย และตำหนักวิถีมารกับตำหนักลำดับหกแห่งตำหนักทวยเทพคือคู่ต่อสู้ที่แสนเจ้าเล่ห์

หลี่ชุนเฟิงถอนหายใจเสียงเบา “ขอให้โชคชะตาคุ้มครอง”

ม่อเฉินพยักหน้า “จิตวิญญาณของเฉินผิงเข้มแข็ง โชคชะตาจะเข้าข้างเขา หากมีหูหม่าซืออยู่เคียงข้าง ข้าเชื่อว่าเขาจะฝ่าฟันไปได้”

ไกลจากเมืองเจี่ยนเชิง เฉินผิงและหูหม่าซือทะยานไปบนท้องฟ้าว่างเปล่า เสื้อคลุมสะบัดราวธงในพายุ ขณะที่มุ่งหน้าไปยังชั้นหกอันไกลโพ้น

ชายแดนระหว่างชั้นห้าและหกคือเทือกเขาทลายเมฆ สันเขาแหลมเหมือนฟันเลื่อย ห่อหุ้มด้วยเมฆหมอกรอบๆ

ไม่ใช่หมอกธรรมดา มันเต็มไปด้วยด้วยพลังมิติรุนแรงที่ฉีกกระชากผู้บำเพ็ญเพียรที่อ่อนแอได้ง่ายดายราวกับฉีกกระดาษ มีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียนโลการะดับเจ็ดขึ้นไปที่ทนได้

หูหม่าซือไสหมวกฟางไปด้านหลัง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าที่อ่อนล้า “นั่นไง เทือกเขาทลายเมฆ”

เฉินผิงชี้ไปยังเมฆหมอกเบื้องหน้า “ตำนานเล่าว่าพลังมิติภายในนั้นรุนแรงและปั่นป่วน พลาดแค่ก้าวเดียวคงไม่รอด อย่าประมาท”

หูหม่าซือหยิบเครื่องรางสีเหลืองออกมาสองชิ้น “เครื่องรางคงสภาพ” เขาพูดพลางวางเครื่องรางลงบนฝ่ามือของเฉินผิง “มันจะทำให้พลังมิติรอบตัวเราสงบลงจนผ่านไปได้”

เฉินผิงตบเครื่องรางลงบนอก เครื่องรางสลายกลายเป็นแสง และห่อหุ้มเขาไว้ในเปลือกสีเหลืองบางๆ

ทันใดนั้นอากาศรอบตัวก็สงบลง พลังมิติเริ่มอ่อนแรงลง กลายเป็นเพียงแรงดึงดูดจากระยะไกลที่ไม่ได้รุนแรงนัก

ทั้งคู่พุ่งไปข้างหน้าโดยไม่รอช้าและดำดิ่งสู่เทือกเขาทลายเมฆ