ตอนที่ 5344 จะไม่กลับไป

หลังจากกล่าวขอบคุณอีกครั้ง เฉินผิงและหูหม่าซือก็กลับไปเดินบนถนนกลางแดด ทิ้งเสียงกระซิบและสายตาระแวงไว้เบื้องหลัง

หูหม่าซือแค่นเสียงขณะก้าวเท้าพ้นอาณาเขตเมือง “แคว้นเฉินปกครองด้วยกำลังสินะ ส่วนตำหนักลำดับหกน่าจะเลวร้ายกว่าตำหนักวิถีมารเสียอีก อารามเหลยหยินที่เรากำลังตามหาตั้งอยู่ระหว่างกลางทั้งสองฝ่าย ดูเหมือนว่าชั้นหกจะหนักหนากว่าชั้นห้ามาก”

ดวงตาของเฉินผิงหรี่ลง ขณะที่เขามองไปยังขอบฟ้าทางทิศใต้ “น้ำยิ่งลึกยิ่งไหลแรง” เขากล่าว “ก่อนอื่นเราต้องไปหานักพรตฉีเต้าจางที่อารามเหลยหยิน หาข้อมูลของตำหนักลำดับหกให้มากที่สุด แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเอายังไงต่อ”

พวกเขากำลังจะใช้ท่าเท้าเวหาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทันใดนั้นก็มีเสียงดาบฟันกันมาจากป่าใกล้ๆ เสียงหนักหน่วงจนใบไม้ร่วงหล่นจากกิ่งก้าน เสียงหายใจหอบเบาๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง

หูหม่าซือหูผึ่งทันที “มีเรื่องอะไรกัน ไปดูกันเถอะ!”

เฉินผิงก็รู้สึกเช่นกัน รัศมีที่แฝงอยู่ในการโจมตีนั้นไม่ใช่พลังวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียรหรือปราณของสัตว์อสูร แต่มันมีพลังอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้เขานึกถึงเรื่องชาวสวรรค์ที่หวังเสี่ยงเต้าบอก

พวกเขาค่อยๆ ย่องไปตามต้นไม้สูง หยุดอยู่หลังต้นหนึ่งที่มีรากใหญ่โต

เมื่อมองลอดผ่านพุ่มไม้ พวกเขาก็เห็นทุ่งหญ้าที่อาบไปด้วยแสงแดด หญิงสาวคนหนึ่งกำลังรับมือกับผู้บำเพ็ญเพียรในชุดเกราะสีเงินสามคน

เธอสวมชุดคลุมสีขาวพลิ้วไหวที่ปักลายอักขระศักดิ์สิทธิ์ ผมสีดำสนิทปรกใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติราวรูปสลัก แต่แววตาของเธอกลับเยือกเย็น

เธอไม่ได้ใช้ดาบ ปราณเซียนยิงออกมาจากปลายนิ้วเมื่อชี้มือ พลังที่พุ่งออกมาบีบให้นักรบสวรรค์คนหนึ่งถอยไป

นักรบสวรรค์ หอกของพวกเขาสลักตราปีกศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนเคลื่อนไหวเป็นหนึ่งเดียว ยืนล้อมเธอเอาไว้เป็นรูปขบวนสามเหลี่ยม

“องค์หญิง ฝ่าบาทมีคำสั่งว่าหากท่านยอมสารภาพ ท่านจะรอดพ้นความผิด หากปฏิเสธ เราจะลากท่านกลับไปพร้อมโซ่ตรวน!” หัวหน้านักรบสวรรค์ที่สวมหมวกเกราะเอ่ยขึงขัง

องค์หญิงหัวเราะ “สารภาพเหรอ? ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ท่านพ่อยอมยกข้าให้ลูกชายของเจ้าตำหนักซานเพียงเพื่อสร้างพันธมิตร ข้าจะไม่กลับไปแน่”