ตอนที่ 5346 ระฆังถูกขโมย

พ้นประตูเข้าไปคือลานที่แผ่กว้าง ตรงกลางมีระฆังทองแดงขนาดมหึมา สลักด้วยอักขระจำนวนมาก ระฆังเหลยหยินในตำนาน สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของอารามแห่งนี้

ทว่าอักขระเหล่านั้นกลับเลือนราง แผ่แสงออกมาแค่เบาบาง

ฉีเต้าจางก้าวออกมาจากห้องโถงใหญ่ ผมสีขาวราวหิมะพลิ้วไหว ดวงตาอ่อนเยาว์เป็นประกาย รัศมีของขั้นเซียนโลการะดับเก้าแผ่ไปทั่ว เขาโค้งด้วยความเคารพ

“เฉินผิง เจ้ามาถึงแล้ว” ฉีเต้าจางกล่าว ยิ้มกว้างเมื่อได้กลับมาพบกันอีกครั้ง “ข้ารอมานาน”

ฉีเต้าจางรู้ว่าเฉินผิงคงไม่อยู่ที่ชั้นห้าตลอดไป แม้ความวุ่นวายที่นั่นจะสงบลงแล้วก็ตาม

“นักพรตฉีเต้าจาง ท่านแน่ใจได้ยังไงว่าผมจะขึ้นมาถึงชั้นหกได้” เฉินผิงถามพร้อมกับแนบฝ่ามือคำนับ

“ตำหนักทวยเทพตั้งตำหนักลำดับหกไว้ที่นี่” ฉีเต้าจางตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “เจ้าถูกกำหนดให้มาที่ชั้นนี้ ยิ่งไต่เต้าขึ้นไปมากเท่าไหร่ ทรัพยากรก็ยิ่งอุดมสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น และเจ้าจำเป็นต้องใช้บำเพ็ญเพียร อีกอย่างเจ้าไม่อยากรู้หรือว่าพ่อของเจ้าเป็นใคร? จนกว่าจะถึงวันที่เจ้ายืนอยู่บนจุดสูงสุดของอาณาจักรแดนสรวง ความลับในอดีตของเขาและศึกแห่งทวยเทพเมื่อครั้งโบราณจะยังคงถูกปิดผนึกไว้”

มีน้อยคนนักที่จะเข้าใจเฉินผิงมากไปกว่าฉีเต้าจาง เขารู้ว่าชายหนุ่มจะไม่มีวันหยุดหากยังมีบันไดให้ไต่ขึ้นไป

เฉินผิงแหยๆ “ท่านอ่านใจผมออกตลอด นักพรตฉีเต้าจาง”

“แน่นอน” ฉีเต้าจางหัวเราะเบาๆ เสียงสะท้อนไปตามกำแพง “ไม่อย่างนั้นข้าจะยกหลินเข่อติ้งให้เจ้าหรือ ถึงกระนั้นเจ้าก็ควรเพลาๆ ลงบ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นดูดพลังหยางของเจ้าไป”

เขาพูดด้วยสายตาเย้าหยอก ให้ความรู้สึกเหมือนแนะนำและเตือนในเวลาเดียวกัน

เฉินผิงผงะไปและพูดอะไรไม่ออก

“ฮ่า!” หูหม่าซือหัวเราะพลางตบเข่า “เอาแต่หาว่าข้าบ้ากาม แต่สาวๆ ของเจ้ากลับมีเป็นฝูง ผละจากคนนั้นแล้วไปหาคนใหม่ในไม่นาน แถมยังมีแต่สาววัยแรกแย้ม!” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้และกระซิบข้างหู “อย่างน้อยผู้หญิงของข้าก็รุ่นราวคราวเดียวกัน ข้าไม่เคยเลือกมากอยู่แล้ว”