ตอนที่ 5428 น่าอิจฉา

เฉินผิงนำทางเธอผ่านพิธีกรรม เคลื่อนไหวอย่างสง่างามและสัมผัสอย่างอ่อนโยน ช่วยคลายความตึงเครียดของหญิงสาว จนกระทั่งเสียงหายใจแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของเธอโดยไม่ตั้งใจ

“เลิกเล้าโลมข้าเถอะ” เธอหายใจด้วยเสียงสั่นเทา “ได้โปรด... เริ่มผสานสายเลือดได้แล้ว”

คำวิงวอนของเธอนั้นแฝงไว้ด้วยความร้อนรน ราวกับว่ากระแสพลังวิญญาณที่กำลังก่อตัวขึ้นนั้นน่าอัศจรรย์เกินกว่าจะทนไหว

เฉินผิงตอบด้วยความเงียบ จมดิ่งสู่ความสงบนิ่งขณะที่ร่างของเขาผสานกับเธอ พลังมังกรบริสุทธิ์สีทองหลั่งไหลออกมาจากแก่นกายของเขา ร้อยเรียงเข้าสู่เส้นลมปราณของเธอราวกับสายน้ำที่ส่องประกายซึมลงสู่ผืนดินกระหาย เธอสั่นสะท้าน ดวงตาปิดลงและริมฝีปากของเธอเม้มด้วยความปรารถนา พลังมังกรเสริมความแข็งแกร่งให้กับสายเลือดของเธอ พาเธอเข้าสู่ห้วงแห่งความสุขที่ไม่อาจหาได้จากการบำเพ็ญเพียรเพียงลำพัง

สามสิบนาทีต่อมา แสงเรืองรองรอบตัวเธอก็หายไป เมื่อลืมตาขึ้น พลังบำเพ็ญเพียรของเธอก้าวข้ามขีดจำกัดที่เธอพยายามฝ่ามานานหลายปี จากขั้นเซียนโลการะดับหกสู่ระดับเจ็ด สีหน้าของเธอยินดียิ่ง

“เหลือเชื่อมาก! เฉินผิง เจ้าทำลายกำแพงที่กั้นระดับพลังของข้ามานาน” เธอหัวเราะด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ

เสียงอันยินดีของเธอดังก้อง ช่วยคลายความกังวลของผู้ที่รออยู่ข้างนอก

เมื่อได้ยินดังนั้นความลังเลก็หายไป ทุกคนเข้าแถวรอ ศิษย์แต่ละคนต่างกระหายที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง

ร่างกายของเฉินผิงแข็งแรงเกินขีดจำกัดของมนุษย์ อดทนต่อวันเวลาอันยาวนานและค่ำคืนแห่งการผสานสายเลือด แทบไม่มีสิ่งใดนอกจากเสียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า หลิงเย่วช่วยฟื้นเรี่ยวแรงให้เขาไม่ขาด ในทุกเช้าเธอจะวางยาฟื้นพลังและสมุนไพรหายากไว้ให้เขา เหมือนแม่ทัพมอบลูกศรให้พลธนูฝีมือดี

และแล้วพิธีกรรมก็ไม่มีสะดุด วันแล้ววันเล่า ผู้หญิงแต่ละคนก้าวเข้ามาในห้องและออกไปด้วยพลังที่เพิ่มขึ้น สายเลือดมังกรของเฉินผิงซึ่งได้รับการขัดเกลาจากการบำเพ็ญเพียรคู่อย่างต่อเนื่อง ก็ยิ่งบริสุทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ และพลังของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคงเช่นกัน

สองสัปดาห์ผ่านไป ศิษย์ทุกคนผ่านพิธีเสร็จสิ้นแล้ว เหลือเพียงหลิงเย่วเท่านั้น

ตอนนั้นเฉินผิงใกล้จะข้ามขั้นเซียนโลการะดับหนึ่งได้แล้ว อีกแค่ไม่กี่ก้าวก็จะขึ้นสู่ขั้นถัดไป

คืนนั้นหลิงเย่วก้าวข้ามประตูห้องเข้ามา ชุดสีม่วงที่คลุมร่างเธอดูสง่าดุจราชินี สีของชุดสะท้อนแสงคบเพลิงและสร้างรัศมีล้อมรอบเธอราวกับแสงจันทร์ ทุกย่างก้าวเปล่งประกายอำนาจ แตกต่างจากหญิงสาวขี้อายคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้

“เอาล่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ถึงตาข้าแล้ว”