ตอนที่ 5444 อย่างเจ้าจะทำอะไรได้

ใบหน้าของเขาขาวซีด ดวงตาลึกกลวง แต่ริมฝีปากเปล่งประกายแดงเข้มดุจเลือด ทุกลมหายใจมีกลิ่นคาวเลือด

แม่ทัพมารสี่คนโอบล้อมเขา ดึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวเข้าตัวเช่นเดียวกัน

ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในพวกเขาคือม่อหยวน ร่างกายของเขากลับมาเกือบสองในสามส่วน เกราะสีดำห่อหุ้มอกบึกบึน ในมือถือหอกดำทะมึนเล่มใหญ่ที่ลงอักขระ

ร่างของแม่ทัพที่เหลืออีกสามคนเริ่มเป็นรูปร่าง รัศมีของพวกเขาขยายจนห้องสั่นสะเทือน

ที่มุมมืดในห้อง เซี่ยหวู่หยิงแห่งตำหนักวิถีมารยืนอยู่ตรงนั้น เขาดูเจ็บปวดทุกครั้งที่แสงพลังวิญญาณริบหรี่ลง

เขาใช้เวลารวบรวมวิญญาณเหล่านั้นหลายปี ซึ่งใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับบำเพ็ญเพียรวิชามาร ตอนนี้กลับถูกคนอื่นแย่งไปใช้ ถูกมารกลืนวิญญาณสูบกินอย่างไม่แยแส

แววตาของเขาโกรธเกรี้ยว แต่ความหวาดกลัวทำให้ไม่กล้าทักท้วง การท้าทายมารกลืนวิญญาณก็เหมือนกับรนหาที่ตาย

เซี่ยหวู่หยิงจึงยืนนิ่ง ถูกบังคับให้มองดูผลงานของตัวเองที่โดนแย่งไป

“ฮ่าๆๆ”

เสียงหัวเราะดิบเถื่อนของมารกลืนวิญญาณดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง “มีแต่วิญญาณเลิศรสทั้งนั้น! อีกไม่นานเนื้อหนังของข้าจะกลับมาอย่างสมบูรณ์ พลังของข้าจะถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง เมื่อถึงเวลานั้น ชั้นหกและแม้แต่ชั้นเก้าจะอยู่ใต้ฝ่าเท้าข้า!”

เหล่าแม่ทัพหยุดดูดกลืน ดื่มด่ำกับพลังที่พลุ่งพล่านในสายเลือดอย่างพึงพอใจ

“ความเฉลียวฉลาดของท่านยากจะหาใครเทียบได้ นายท่าน” ม่อหยวนกล่าวพลางลดหอกลงด้วยความยำเกรง “เมื่อพลังของท่านฟื้นคืน ไม่มีใครในชั้นหกต้านพวกเราได้!”

เสียงหัวเราะลั่นของพวกเขาปนกับเสียงโหยหวนของวิญญาณที่ถูกจองจำ ทำให้ห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยเสียงชั่วร้ายชวนให้รู้สึกสิ้นหวัง

ทันใดนั้น เสียงปริแตกดังสนั่นผ่านความมืดมัวที่ปกคลุมท้องฟ้าเหนือแคว้นเฉิน ลำแสงทองหนึ่งเส้นพุ่งลงสู่เบื้องล่าง ฉีกความมืดมิดให้แหลกสลาย สาดแสงจ้าดุจตะวันท่วมนครหลวง