ตอนที่ 5446 อย่าให้หนีไปได้

ในที่สุดหูหม่าซือก็เผยพลังที่ซ่อนอยู่ เครื่องรางพุ่งออกมาจากมือของเขา สร้างสายฟ้าสีม่วงที่ยิงทะลุหัวใจมารคนหนึ่งก่อนที่ร่างจะร่วงลงพื้น

การต่อสู้ทวีความรุนแรง ทั้งสองฝ่ายห้ำหั่นอย่างดุเดือด ไม่รู้จักเจ็บปวดและไม่มีความเมตตา ดวงตาแดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง

ที่ด้านบน องครักษ์สวรรค์และเหล่าแม่ทัพมารรีดเค้นพลังอย่างเต็มที่ แสงสีทองและสีดำสนิทประสานกันเจิดจ้า บดบังได้ทั้งแสงจันทร์และตะวัน

ร่างของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรกองสูงตระหง่านชวนสยดสยอง เลือดไหลซึมลงแผ่นหินปูถนน ไหลลงไปรวมตัวกันเป็นลำธารสีแดงเข้มที่เคลื่อนตัวลงสู่พื้นชั้นล่าง

มารกลืนวิญญาณลอยอยู่เหนือสมรภูมิ เสื้อคลุมสีดำปลิวไสวไปตามลม ดวงตาสีเหลืองลุกโชนด้วยความโกรธที่แทบจะควบคุมไม่อยู่

เขานึกไม่ถึงว่าองครักษ์สวรรค์ที่หลิงซื่อพามาจะประจันหน้ากับแม่ทัพมารของเขาได้สบาย ยังไม่นับกองทัพนักรบเกราะทอง

ชุดคลุมสีครามของหลิงซื่อโบกสะบัด ในที่สุดเธอก็เคลื่อนไหว กาลเวลาราวกับจะบิดเบี้ยวเมื่อเธอลงมือ

เธอสะบัดมือหนึ่งครั้ง ไม่มีเสียงดังสั่นสะเทือนหรือแสงสว่างเจิดจ้า มีเพียงแรงกดดันอันเงียบงันที่แผ่ทั่วฟ้า

ความหวาดกลัวเข้าครอบงำมารกลืนวิญญาณจนใบหน้าซีดเผือก

พลังที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำเอาเขาแทบลืมทุกสิ่ง

เขาพยายามหนี แต่แขนขากลับแน่นิ่ง เหมือนถูกตรึงด้วยพันธนาการล่องหน

“เป็นไปไม่ได้! เจ้าแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ได้ยังไง?” มารกลืนวิญญาณกรีดร้อง เสียงของเขาแหบแห้ง

หลิงซื่อมองเขาด้วยความเฉยเมย ราวกับว่าเขาเป็นเพียงมดแมลง “มารกลืนวิญญาณ ความตายของเจ้ามาถึงแล้ว” น้ำเสียงของเธอไม่ได้ร้อนรนหรือเร่งรีบ มีเพียงพลังอำนาจ

เธอยกมือขวาขึ้น แสงพลังวิญญาณสีครามอ่อนรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว แสงที่ดูเหมือนจะอ่อนแรงนั้นแท้จริงแล้วมีพลังทำลายล้างสูง