ตอนที่ 5461 แค่ขอบคุณคงไม่พอ

ยิ่งกว่านั้นด้ายสูบวิญญาณยังเริ่มสลายไปราวกับควันกลางแสงแดด

"นะ-นี่มันพลังอะไรกัน?" มารกลืนวิญญาณกระซิบ ความโอหังของเขาไม่เหลือ

ความกลัวแผ่ซ่านไปทั่วตอนนี้เองถึงได้รู้ว่าตัวเขากับฝ่ายตรงข้ามห่างชั้นแค่ไหน ห่างจนไม่มีหวังจะชนะ

"เข้าใจหรือยัง?" เซียนอัคคีวิญญาณถามด้วยเสียงเยือกเย็น "เจ้ามันก็แค่ตัวตลกเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า"

เซียนอัคคีวิญญาณขยับมือโดยออกแรงน้อยยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ

เปรี๊ยะ!

เสียงปริแตกดังขึ้น ดาบมารสูบวิญญาณ อาวุธคู่ใจของมารกลืนวิญญาณสลายไปเศษธุลีสีดำปลิดปลิวและหายกลายเป็นควัน

เกิดแรงสะท้อนกลับหนักหน่วงมารกลืนวิญญาณเซถอยไปด้านหลังเลือดแดงฉานพุ่งออกจากปาก ราวกับว่าเขาบาดเจ็บหนัก

เข่าของเขาเกือบทรุดลงใบหน้าขาวซีดดวงตาเบิกกว้างด้วยความกลัวและเหลือเชื่อ

เป็นไปได้ยังไง? จอมมารผู้ยิ่งใหญ่กลับพลาดท่าเร็วขนาดนี้

"ไม่... เป็นไปไม่ได้! ข้าคือมารกลืนวิญญาณ ข้าจะแพ้ได้ยังไงกัน?"

เขากรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกราวกลับว่าหากร้องดังมากพอจะเปลี่ยนอะไรได้ทว่าลึกๆ ในใจเขารู้ดีว่าการต่อสู้จบลงแล้วความจริงนั้นเจ็บยิ่งกว่าบาดแผลใดๆ

"ดื้อด้านโง่งม" เซียนอัคคีวิญญาณพึมพำพร้อมเสียงถอนหายใจเบาๆ ตามหลัง

เขายกมือขึ้นอีกครั้งเพลิงสีขาวทองพุ่งออกมาจากฝ่ามือขัดขวางไม่ให้มารกลืนวิญญาณหนีและลุกท่วมทั่วตัว

"อ๊าก!" เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมควันดำที่พวยพุ่งร่างที่เคยสูงใหญ่กลับหดเล็กลงแหลกสลายและมอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เงา

"ไม่! ยอมรับไม่ได้แบบนี้ข้ายอมรับไม่ได้!" เสียงคำรามแหบแห้งด้วยความสิ้นหวัง

สุดท้ายเพลิงสีทองก็หดลงกลายเป็นลูกพลังสีดำเซียนอัคคีวิญญาณสะบัดข้อมือแล้วก้อนสีดำก็ลอยเข้าไปในหลอดสีเขียวบนมือเขาพร้อมปิดผนึกแน่นหนา

เฉินผิงจื่อหยวนราชาจินหลิงเย่วและหูหม่าซือยืนนิ่งอึ้งมารกลืนวิญญาณผู้ไร้เทียมทานเพลี่ยงพล้ำให้ผู้อาวุโสอย่างง่ายดาย