ตอนที่ 5463 สะสาง

เซียนอัคคีวิญญาณสูดลมหายใจแรงพยายามตั้งสติ "จ้าวมารอัคคีเจ้าถูกขังไว้ในคุกเพลิงที่ชั้นเก้าแล้วเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

จ้าวมารอัคคีหัวเราะเสียงแหบแห้ง ดังกระหึ่งราวสายฟ้า "ถูกขังงั้นหรือ? ตาแก่พวกนั้นคิดว่าพันธนาการที่สร้างขึ้นจากความกลัวของพวกมันจะขังข้าได้"

เขาหยุดครู่หนึ่งและหรี่ตามอง "ไม่ใช่แค่ออกมาได้ข้ายังแข็งแกร่งขึ้นมากและข้ามาเพื่อเป้าหมายเดียวเซียนอัคคีวิญญาณ ข้ามาเพื่อสะสางกับเจ้าให้รู้รอด"

"สะสาง?" เซียนอัคคีวิญญาณขมวดคิ้ว "แต่ไหนแต่ไรเราไม่เคยเป็นศัตรูกันแล้วจะมีเรื่องบาดหมางกันได้ยังไง?"

"เจ้าคิดว่าไม่มีหรือ?" เขาหัวเราะเย็นชา "ถ้าเจ้ากับตาแก่หงำเหงือกพวกนั้นไม่ได้ลอบกัดข้าข้าก็คงไม่ถูกขังอยู่ในคุกเพลิงนานหลายปีวันนี้ข้าจะชำระหนี้แค้นให้จบสิ้น"

ฝูงชนสบตากันอย่างเคร่งเครียดเมื่อได้รู้ความจริงทั้งสองเป็นยอดฝีมือแห่งชั้นเก้ามาช้านานความบาดหมางของพวกเขาหยั่งรากลึก

"เพราะเจ้าเริ่มเข่นฆ่า" เซียนอัคคีวิญญาณโต้กลับ "เจ้าพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปมากมายที่เราต้องเป็นศัตรูกับเจ้าก็เพื่อปกป้องอาณาจักรแดนสรวง!"

"เพื่ออาณาจักรแดนสรวงอย่างนั้นหรือ?" จ้าวมารอัคคีหัวเราะลั่น "กฎแห่งจักรวาลมีเพียงข้อเดียว ไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่าผู้อ่อนแอต้องถูกกำจัด เสียงกรีดร้องของพวกมันไม่มีความหมายอะไรกับข้า"

"คืนนี้ข้าจะชำระแค้นกับเจ้าและชั้นหกจะต้องทุกข์ทรมานเช่นเดียวกับข้า" เขาขู่

เขามองหลอดแก้วมรกตในมือของเซียนอัคคีวิญญาณความคาดหวังผุดขึ้นในดวงตาที่ลุกโชนด้วยเพลิง

"เซียนอัคคีวิญญาณ ส่งหลอดแก้วนั่นมาให้ข้า" เสียงของเขาเฉียบคมเยือกเย็น

เซียนอัคคีวิญญาณถือหลอดแก้วแนบอกและถาม "คิดจะทำอะไร?"

"ถามมาได้ปลดปล่อยมารกลืนวิญญาณยังไงล่ะมันเป็นบุตรของสหายที่สาบสูญไปนานของข้าข้าจะไม่นิ่งเฉยหากเจ้าจับมันขังไว้"

"เจ้า..." เซียนอัคคีวิญญาณเอ่ยขึ้น "คิดจะปล่อยเขาออกมากวาดล้างอาณาจักรนี้อีกครั้งหรือ?"