ตอนที่ 548 ผมไม่ใช่คนประเภทนั้น

เฉินผิงยังคงมีท่าทีเฉยเมย เขามองไปที่หลินเทียนหู่และถามขึ้น “พวกเขาคือคนที่คุณรออยู่อย่างนั้นเหรอ?”

ด้วยเหงื่อที่เต็มไปทั่วหน้าผาก หลินเทียนหู่ตบไปที่ใบหน้าของล่างกือพร้อมต่อว่า “คุณคิดว่าคุณกำลังพูดอยู่กับใคร? กล้าดียังไงถึงพูดจาเสียมารยาทกับคุณเฉินแบบนั้น?”

ล่างกือแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเขาโดนหลินเทียนหู่ตบ แล้วยังถูกขอให้กล่าวคำขอโทษต่อเฉินผิงอีก “ผมไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไรกับคุณไว้คุณเฉิน ผมเป็นแค่เพื่อนของพ่อเขาเท่านั้น ผมจะสั่งให้คนมาจับพวกเขาโยนลงแม่น้ำเดี๋ยวนี้...”

ล่างกือและหนี่หายต่างตกใจในสิ่งที่หลินเทียนหู่พูด หนี่หายถึงกับร้องไห้ออกมา

“ช่างมันเถอะ ปล่อยพวกเขาไป”

เฉินผิงโบกมือของเขาก่อนจะปิดหน้าต่างรถ

“พวกเธอโชคดีมากวันนี้ ไปหาซื้อตั๋วเครื่องบินแล้วออกไปจากที่นี่ซะ...” หลินเทียนหู่ต่อว่าและทิ้งพวกเขาไว้ก่อนเดินไปขึ้นรถ

ทั้งคู่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่ที่ประตูทางออกแบบนั้นราวกับคนโง่ พวกเขายืนมองดูรถที่ค่อยๆ ขับออกไป

ที่คฤหาสน์แห่งเขาผานหลง ภายในห้องครัวถูกปกคลุมไปด้วยควันมากมาย เนื่องจากซูอวี่ฉีกำลังเตรียมอาหารค่ำอยู่

“ไม่มีใครบอกเธอหรือไงว่าให้เลิกยุ่งกับการทำอาหารสักที? ตอนนี้มันเหม็นไปทั่วทั้งคฤหาสน์แล้ว ไม่ต้องพูดเลยนะว่าแค่เพียงไม่กี่วัน” กู่หลิงเอ๋อร์พูดพร้อมเอามือบีบจมูก

“ไม่ ฉันจะต้องเรียนรู้การทำอาหารเอาไว้ เพื่อที่จะได้เป็นภรรยาที่ดีในอนาคต ฉันจะไม่ยอมเสียเฉินผิงให้หญิงอื่นเพราะเรื่องแบบนั้นหรอกนะ!”

ซูอวี่ฉีทำอาหารของเธอต่อไปโดยไม่สนใจคำแนะนำของกู่หลิงเอ๋อร์

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ใบหน้าของกู่หลิงเอ๋อร์แดงก่ำหลังจากได้ยินสิ่งที่ซูอวี่ฉีพูด “ฉันไม่ได้คิดจะแย่งเฉินผิงไปจากเธอ...”

“ฉันไม่ได้หมายถึงเธอสักหน่อย แต่ถ้าเธอชอบเขาเหมือนกัน เราสามารถแบ่งกันได้นะ! ถ้าเป็นแบบนั้นเราจะแกล้งเขาเมื่อไหร่ก็ได้” ซูอวี่ฉีพูดอย่างติดตลก

อย่างไรก็ตาม ใจของกู่หลิงเอ๋อร์กลับเต้นแรง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนั้นทุกครั้งที่ซูอวี่ฉีพูดเล่นเกี่ยวกับการแย่งเฉินผิงของเธอ