ตอนที่ 5487 เร็วจนมองไม่ทัน

"พอได้แล้ว!"

หัวหน้าผู้บำเพ็ญเพียรมารตะโกนดังราวเสียงปืนใหญ่ ความโกรธเกรี้ยวแผ่ไปทั่วใบหน้าของเขา

"ไม่ได้ยินหรือไง? นี่คือพื้นที่ของปราการเขาคู่ ถ้ากล้าหาเรื่องเราเจ้าไม่ตายดีแน่!"

เขาชูดาบที่เต็มไปด้วยอักขระมารขึ้นมา ควันสีม่วงส่งกลิ่นคาวเลือดโชยออกมาจากดาบ

ผู้บำเพ็ญเพียรมารเข้ามายืนล้อมพร้อมแสยะยิ้ม

ตะบองหนามในมือพวกเขาสะท้อนแสง บางคนถือค้อนมารขนาดใหญ่

"ไปไกลๆ เจ้าหนู ไม่งั้นโดนเชือดแน่!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารคนหนึ่งขู่ด้วยแววตากระหายเลือด

"เราเตือนเจ้าแล้ว" อีกคนพูดเสริม

"ไม่อย่างนั้นเจ้าจะได้ลิ้มรสโทสะของปราการเขาคู่!"

เสียงอันเหี้ยมเกรียมประสานกัน น่าสะพรึงกลัวจนฝูงนกบินหนี

เฉินผิงเพียงแค่ยิ้มอย่างเฉยเมย

เทียบกับสำนักม่อชื่อที่เขาเพิ่งทำลาย ผู้บำเพ็ญเพียรมารเหล่านี้อยู่ที่ขั้นเซียนระดับเจ็ด

สำหรับเขา มารพวกนี้ก็แค่แมลงตัวน้อย

เสื้อสีขาวของเฉินผิงปลิวตามลม เขาดูไม่เหมือนชายหนุ่มทั่วไป แต่เหมือนเซียนผู้ปรากฎตัวยามราตรี

"ถ้าอยากตายนัก ข้าจะสงเคราะห์เอง"

น้ำเสียงของเขาหนักหน่วงยิ่งกว่าค้อนในมือ

เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ เฉินผิงก็หายไป เห็นแค่เพียงภาพติดตาเลือนราง

"อะไรกัน?"

"หายไปไหนแล้ว?"