ตอนที่ 5489 เผ่นหนี

รัศมีที่ยากจะหยั่งถึงของผู้มาเยือนแผ่ไปทั่วฟ้า

"นั่นเซียนเมฆา!"

"เซียนเมฆาปรากฎตัวแล้ว!"

"เรารอดแล้ว!"

ผู้บำเพ็ญเพียรมารที่หลบซ่อนในหุบเขามองขึ้นด้านบน เมื่อเห็นร่างนั้นทะยานข้ามฟากฟ้า แววตาที่หมดหวังไปนานก็มีน้ำตาไหลออกมา

ร่างนั้นไม่ใช่แค่ชายคนหนึ่ง แต่เป็นผู้ช่วยให้รอดจากความตาย ตัวตนของเขาขจัดความสิ้นหวัง

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมารรู้ดีว่ามีเพียงเซียนเมฆาเท่านั้นที่แข็งแกร่งมากพอที่จะช่วยพวกเขาจากฝันร้าย

เซียนเมฆาลอยนิ่งบนฟากฟ้า เสื้อคลุมสะบัดตามสายลม ตาของเขามองไปทั่วอาณาจักรศิลาอย่างเยือกเย็น

เมื่อตาของเขาเห็นเหมืองหินกว้างใหญ่อันว่างเปล่า สีหน้าก็ไม่พอใจ เขาแผ่พลังของเซียนสวรรค์ออกมา

โทสะและความเหลือเชื่อผุดขึ้นในแววตา สายตาสาดส่องมองหาผู้ที่ท้าทายอำนาจของเขา

"ใครบังอาจก่อเรื่องในถิ่นของข้า?"

น้ำเสียงข่มขู่ของเขาดังก้อง สะท้อนไปตามหุบเขาและหมู่เมฆ

เขากำหมัดแน่น รัศมีของเขาพวยพุ่งราวกับร้อนรนที่จะบดขยี้ผู้บุกรุก

เฉินผิงเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน โดยมีหลี่ชิงชานและพรรคพวกตามหลัง

เสียงฝีเท้ามั่นคงไม่ร้อนรน เงียบงันทว่าคุกคาม

"แกน่ะเหรอเซียนเมฆา?"

น้ำเสียงของเฉินผิงสงบนิ่ง แววตามีความมั่นใจ ราวกับพลังมหาศาลตรงหน้าแผ่วเบาเท่าหมอกควัน

เซียนเมฆาหันหน้ามาพร้อมสายตาที่จ้องเฉินผิงเขม็ง

ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ลึกสุดหยั่ง

ความตระหนักรู้ผุดขึ้นในแววตา ทำให้เขาลองหยั่งเชิงฝีมือคู่ต่อสู้