ตอนที่ 5496 กลัวตาย

"ศัตรู!" ไอ้หน้าบากตะโกนเสียงดังลั่นทั่วตรอก

เขาสะบัดโซ่ดำใต้เสื้อคลุมไปยังจุดซ่อนตัวของหูหม่าซืออย่างรุนแรง

โซ่นั้นพันด้วยหนามแหลมและทุกข้อต่อท่วมท้นด้วยหมอกสีดำ โซ่ที่สามารถกลืนกินวิญญาณ เหยื่อจะทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย

หูหม่าซือรู้ว่าไม่ควรรับตรงๆ เขาหันหลังวิ่งหนี ชายเสื้อคลุมสะบัดตามหลัง

นักดาบชุดขาวเร็วกว่า ดาบแสงสีทองพุ่งออกไปตามหลังหูหม่าซือ ทำเอาอีกฝ่ายต้องโยกตัวหลบ

เขาหลบได้อย่างหวุดหวิด ลำแสงดาบเฉือนเสื้อคลุมของเขาจนควันลอยฉุย

"จับเป็นให้ได้ ห้ามปล่อยให้มันหนีไป!" ไอ้หน้าบากตะโกนพร้อมวิ่ง

โซ่ดำควงเหนือหัวของเขา ถักทอเป็นตาข่ายที่พุ่งลงมา ควันเน่าเหม็นราวกับอากาศในนรกโชยตามโซ่

หูหม่าซือโยนเครื่องรางสีทองลงพื้น เพลิงพวยพุ่งขึ้นฟ้า ส่งความร้อนไปทั่วตรอก

เปลวไฟคำรามรุนแรงจนไอ้หน้าบากกับนักดาบคนนั้นต้องถอยพลางยกมือกันไอร้อน

หูหม่าซือใช้จังหวะนั้นหนีเข้าไปในทางแยกแคบๆ เนื้อตัวเบียดเสียดกำแพงขณะที่เขาหายไปในความมืด

เพิ่งวิ่งไปได้สิบกว่าก้าว เขาก็ชนเข้ากับคนที่อยู่ในเงามืด

"ใจเย็นสหาย จะรีบไปไหน?" คนแปลกหน้าถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ชายคนนั้นที่สวมชุดเรียบง่ายยิ้มอย่างเป็นมิตร ดูเป็นคนไม่มีพิษภัย

แต่ชั่วขณะที่สัมผัสกัน หูหม่าซือก็สัมผัสได้ถึงพลังของตำหนักทวยเทพที่ซ่อนในรัศมีของคนแปลกหน้า

สัญชาตญาณร้องเตือน เขาเตรียมวิ่งหนี

มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของเขาอย่างไม่อาจหนีพ้น รอยยิ้มของคนแปลกหน้าเยือกเย็น "ในเมื่ออุตส่าห์มาแล้ว จะรีบไปไหนล่ะ แล้วก็บอกเราด้วยว่าเป้าหมายของเจ้าคืออะไร"