ตอนที่ 5501 ฝูงชนที่ไม่สำนึก

แทบจะเห็นคำว่า “คนทรยศ” แปะบนหน้าเฉินผิง รัศมีสังหารแผ่ไปทั่ว ดวงตาของฝูงชนที่เคยสับสนจ้องมองอย่างขุ่นเคือง

ชายร่างกำยำเคราดกหนาเดินมาข้างหน้า "เจ้าเป็นใคร? ทำไมถึงพังพิธี?" เขาคำรามและฟาดขวานศึกลงพื้นหิน

คมขวานส่องประกายสีเงิน ราวกับจะผ่าร่างเฉินผิงให้เป็นสองท่อน

"คงจะอิจฉาน่ะสิ!" นักดาบชุดสีฟ้าคนหนึ่งกล่าว มือกุมด้ามดาบเอาไว้ "อิจฉาที่ตำหนักทวยเทพช่วยเหลือเรา!"

เสียงคมเสียดสีดังขึ้นเมื่อเขาชักดาบออกมาช้าๆ

เฉินผิงขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายมีแต่พวกโง่เขลา...

"ทุกคนฟัง!" เฉินผิงเดินมาข้างหน้า เสียงของเขากลบทุกเสียง "คทาหยกนั่นปล่อยหมอกสะกดจิตออกมา มีอักขระของอาคมหลอมวิญญาณใต้แท่นบูชา วิญญาณของพวกท่านถูกดูดเข้าไปในน้ำเต้าวิญญาณที่พวกมันซ่อนไว้ หากชักช้าจะสูญเสียวิญญาณทั้งดวง!"

เสียงตะโกนสาปแช่งและเสียงชักอาวุธดังตอบโต้คำเตือนของเขา

"เหลวไหล! ตำหนักทวยเทพบริสุทธิ์ผุดผ่อง อย่าได้กล่าวหาพล่อยๆ เช่นนั้น!" ผู้อาวุโสผมขาวถลึงตา เสียงอันโกรธเคืองดังไปทั่วจัตุรัส

"เจ้าก็แค่กลัวว่าระดับของเราจะสูงเกินหน้าเจ้า ก็เลยแต่งเรื่องแหกตา" ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มตำหนิด้วยความเหยียดหยาม

"ไม่ต้องพูดแล้ว! จับตัวมัน! ส่งตัวให้ตำหนักทวยเทพตัดสิน!" ใครสักคนในฝูงชนตะโกน

ทันใดนั้นผู้บำเพ็ญเพียรนับสิบก็พุ่งใส่เฉินผิง ชุดของพวกเขาสะบัดราวต้องลมพายุ

อาวุธในมือพวกเขาส่องประกายด้วยความหิวโหย คลื่นรัศมีปะทุรุนแรง

ส่วนมากเป็นผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรที่ติดอยู่ที่ระดับเดิมมาหลายปี ความหวังที่จะได้เพิ่มระดับกัดกินสติพวกเขาจนเหลือเพียงความโลภ

เฉินผิงกลับมาขัดขวางความหวัง จึงต้องถูกกำจัด

หูหม่าซือสะบัดเครื่องรางป้องกันออกจากแขนเสื้อและประทับเข้าที่อกของเขา มันส่องแสงราวดวงตะวันจิ๋ว "เฉินผิง พูดไปก็เปลืองน้ำลาย! คนพวกนี้อยากเพิ่มระดับจนคลั่ง!"