ตอนที่ 5557 ฉันเอง

"ตระกูลเฉียนมั่งคั่งดีแท้..." เฉินผิงกล่าวพลางกอบโกยของ

แล้วเขาก็ไปจากบ้านตระกูลเฉียน แววตาหนักแน่นมั่นคงมองท้องฟ้ามืดดำ เขาพึมพำ "เหลือที่เดียวแล้วสินะ ตระกูลซุน"

ร่างของเขากระพริบ พุ่งข้ามเขตสู่คฤหาสน์ตระกูลซุน

เมื่อเฉินผิงมาถึงคฤหาสน์ เขาก็พบว่ามันถูกป้องกันแน่นหนา

รอบๆ เต็มไปด้วยอักขระและอาคมที่ผู้บำเพ็ญเพียรมารสร้างขึ้น เหล่ายอดฝีมือตระกูลซุนถือศาสตรามาร แววตากระหายเลือด

เฉินผิงยืนตรงหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลซุน มองรัศมีมารที่ปกคลุมไปทั่ว ปากของงเขาเผยรอยยิ้มเหยียดหยาม

เมื่อเขาโบกมือ พลังศักดิ์สิทธิ์ก็อัดเข้าที่ประตู

พลังนั้นปะทะกับรัศมีมารที่ปกป้องประตู ทันใดนั้นทางเข้าคฤหาสน์ตระกูลซุนก็ระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

"ใครบังอาจบุกรุกคฤหาสน์ตระกูลซุน!" ซุนป้าพุ่งออกมาจากคฤหาสน์ พร้อมด้วยเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมาร

เฉินผิงมองซุนป้าแล้วพูด "ฉันเอง"

"ฮ่า! เจ้าคนที่เป็นแค่เซียนโลการะดับหกนี่เอง โอหังเกินตัวจริงๆ" ซุนป้าเย้ยหยัน

เขาโบกมือ จากนั้นเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมารก็ปลดปล่อยมนต์ดำเข้าโจมตีเฉินผิง

เฉินผิงยืนนิ่ง แววตาของเขาเป็นประกาย

เขารีบใช้มือประสานอินพร้อมท่องคาถา ลำแสงสีทองฉายออกมาจากฝ่ามือ แทงใส่ผู้บำเพ็ญเพียรมารราวกระบี่

เวทย์มนต์ดำของพวกเขาปะทะแสงสีทองของเฉินผิง เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น

ผู้บำเพ็ญเพียรมารที่โดนแสงทองเข้าไปมอดไหม้ในพริบตา