ตอนที่ 5578 ทำได้แค่นี้

เจ้าตำหนักซื่อตาค้างด้วยความอัศจรรย์ใจ เธอนึกว่าเฉินผิงยังไม่อาจเทียบเจ้าตำหนักได้แม้ว่าฝีมือเขาจะรุดหน้าไวมากก็ตาม แต่ก็ต้องเปลี่ยนความคิดเมื่อได้เห็น ไม่เพียงแต่จะปะทะกับเจ้าตำหนักซานตรงๆ ได้เท่านั้น เขายังเริ่มได้เปรียบมากขึ้นทีละน้อยด้วย

"เฉินผิง สุดยอดมาก!" เจ้าตำหนักซื่อตะโกนด้วยความชื่นชม

เธอกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาว ความตื่นเต้นผุดขึ้นในใจ และความรู้สึกที่มีต่อเฉินผิงมากเกินกว่าจะปิดบัง

องค์ชายหวู่กับเสียนเอ๋อมองดูเงียบๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เดิมทีคิดจะให้เจ้าตำหนักซานกำจัดเฉินผิง จากนั้นรายต่อไปก็เทพพิทักษ์แห่งตำหนักทวยเทพ ทว่าแผนนั้นกลับพังทลาย

"เฉินผิงไปทำอะไรมาถึงแข็งแกร่งเร็วขึ้นขนาดนี้?" เสียนเอ๋อหรี่ตาพลางครุ่นคิด เฉินผิงตวัดจิตดาบราวร่ายรำ จนเสียนเอ๋อนึกอยากได้ความสามารถนั้นมาเป็นของตัวเอง

องค์ชายหวู่ขบฟันแน่น เขาไม่เคยถูกหยามหน้าถึงเพียงนี้ ขณะที่เฉินผิงตวัดดาบ องค์ชายหวู่สาบานในใจว่าจะกำจัดเฉินผิงให้ได้หากว่ามีโอกาส

เจ้าตำหนักซานตื่นตระหนก พวกเขามาที่ตำหนักทวยเทพโดยหวังว่าจะชนะโดยง่าย ทว่าเขากลับใกล้เพลี่ยงพล้ำ เลือดกลบปาก คนของเขากระซิบคุยกันอย่างไม่วางใจ

"เฉินผิงมันปีศาจชัดๆ ถ้ามันหันมาเล่นเราล่ะ?" ศิษย์คนหนึ่งพึมพำเสียงสั่น

"ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ข้าคงไม่ตามเจ้าตำหนักมาที่นี่ ตอนนี้ถอยกลับไม่ได้แล้ว" อีกคนกระซิบอย่างหมดหนทาง

การโจมตีของเฉินผิงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จิตดาบคมขึ้น เร็วขึ้น ไม่มีอะไรหยุดยั้งเขาได้

เฉินผิงเร่งความเร็วพุ่งไปข้างหน้า เขาอยู่ห่างออกไปสิบห้าก้าว และมาถึงตรงหน้าเจ้าตำหนักซานในพริบตา

เขาเงื้อดาบในมือขึ้นสูง ฟาดฟันลงมาราวดาบพิพากษา

ปราณดาบขนาดยักษ์ปรากฎขึ้น ฟันลงมาใส่เจ้าตำหนักซานด้วยโทสะ เจ้าตำหนักสะดุ้งถอยไปด้านหลัง รีบประสานมือสร้างโล่แสงป้องกัน

ดาบยักษ์กับโล่แสงปะทะกันดังสนั่นสั่นสะเทือน โล่แตกร้าวทันที เศษของมันโปรยปรายลงมาบนไหล่ของเจ้าตำหนักซานจนเป็นแผล