ตอนที่ 5592 ผมมาแล้ว

พอถึงตอนเช้า จื่อหยวนก็พาเฉินผิงเดินไปตามทางเดินสู่ใจกลางวังหลวง ภายใต้หลังคาอันโออ่า ราชาจินนั่งบนบัลลังก์ที่ใหญ่โตสมเกียรติ นั่งเซ็นเอกสารหลายเล่มอย่างฉับไว

ทันทีที่เห็นเฉินผิง สีหน้าของราชาจินก็เปี่ยมด้วยความยินดี เขาลุกขึ้นพร้อมเดินลงไปหา

"เฉินผิง ลมอะไรหอบเจ้ากลับมาที่แคว้นของข้า?" เขาจับมือเฉินผิงอย่างอบอุ่น

เฉินผิงเงียบหายไปตั้งแต่ที่ไปจากชั้นหก ราชาจินเคยกังวลว่าเขาจะไม่กลับมาอีก ใครบ้างล่ะจะไม่อยากขึ้นไปอาณาจักรที่สูงกว่า?

เฉินผิงโค้งคำนับตอบ "ฝ่าบาท ผมมาเพราะมีเรื่องอยากปรึกษา คงมีแต่ท่านที่ให้คำตอบได้"

ราชาจินพาเขาไปนั่งเก้าอี้สีดำ พร้อมสั่งให้คนเอาชามาให้ จากนั้นก็โน้มตัวเข้ามา "พูดมาเถอะ ข้าจะบอกทุกอย่างหากว่ารู้"

เฉินผิงเล่าเรื่องที่เขาติดกับดักในชั้นแปด เรื่องของว่านเจี่ยนซิงและเขาต้องการข้อมูลของประมุขชาวสวรรค์

ราชาจินฟังอย่างเงียบๆ นิ้วบีบถ้วยชาแน่น ก่อนจะตอบอย่างหมดหนทาง

"เฉินผิง ข้าจะพูดตามตรง แม้แต่ราชาอย่างข้าก็ยังห่างไกลจากเขา ลำดับชั้นของชาวสวรรค์ถูกปกปิดเป็นความลับแน่นหนา ข้าไม่เคยพบประมุข ไม่เคยได้ยินเรื่องของเขา"

เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "มีข่าวลือมากมายเรื่องหน้าตาและพลังของเขา แต่ไม่มีข่าวไหนยืนยันได้เลย ข้าเองก็นึกอยากให้ตัวเองรู้มากกว่านี้"

เฉินผิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็เข้าใจดีว่านี่เป็นเรื่องที่เกินความสามารถของราชาจิน

เขาพยักหน้าตอบรับ "อย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ฝ่าบาท ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็คงต้องไปแล้ว"

ราชาจินเดินมาข้างหน้า "เฉินผิง พักที่แคว้นเฉินอีกสักสองสามวันไม่ได้หรือ? ให้ข้าได้ทำหน้าที่เจ้าบ้าน"

เฉินผิงตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ขอบคุณน้ำใจของท่าน น่าเสียดายที่ผมยังมีเรื่องต้องทำ ผมควรไปดีกว่า"

เมื่อรู้ว่าไม่ควรเชื้อเชิญอีก ราชาจินจึงสั่งให้คนของเขานำสมบัติหายากมา ยกของกำนัลเหล่านั้นให้เฉินผิงและปล่อยให้เขาไปตามทางของตน

ที่ด้านนอกประตูวัง จื่อหยวนเดินข้างเฉินผิง น้ำตาซึมผ่านดวงตาสีม่วง สีหน้าของเธอเศร้าสร้อย

เอเพิ่งได้พบกับชายคนที่เธอคิดถึงมานาน ตอนนี้เขากำลังจะไปอีกครั้ง ความเจ็บปวดนั้นยากจะปิดบัง

เฉินผิงเริ่มใจอ่อนเมื่อเห็นอย่างนั้น เขาไม่อยากให้เธอเศร้าไปกว่านี้ จึงตัดสินใจว่าจะอยู่ที่ชั้นหกอีกสักพัก