ตอนที่ 5598 เชิดชูเขา

เฉินผิงตกลงไปที่หุบเขาลับ ใช้เครื่องรางสร้างอาคมป้องกัน จากนั้นก็ทิ้งโลกภายนอกเข้าสู่หอสะกดมาร

ด้านในคือถุงใส่ของนับหมื่นที่อัดแน่นด้วยทรัพยากร ตอนนี้เขาร่ำรวยกว่าสำนักทั่วไปเสียอีก

เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าใด จนกระทั่งถุงสุดท้ายถูกเปิด เขารู้สึกได้ถึงระดับพลังที่ก้าวหน้าไปอีกขั้น ไม่ใช่เซียนโลกาอีกแล้ว แต่เป็นเซียนปุถุชนระดับหนึ่ง

ทรัพยากรกองโตพาเขามาได้เท่านี้ "ถ้าฝึกนานกว่านี้สักหน่อย" เขาพึมพำ "ก็คงไปถึงระดับสองแล้ว"

ที่เมืองเจี่ยนเชิง หลิงเสวี่ยใช้เวลาแต่ละวันไปกับการปกครองและออกคำสั่ง แต่เธอก็ยังหาเวลามาที่หุบเขา เพื่อดูว่าเฉินผิงออกมาจากหอคอยสีดำนั่นหรือยัง

แต่ละวันของเธอดำเนินไปอย่างซ้ำๆ ทำงาน แล้วก็แวะมาดูเขา

โดยไม่มีใครทันตั้งตัว ท้องฟ้าเหนือเมืองเจี่ยนเชิงเปิดออก มิติสั่นคลอนเผยให้เห็นความมืดภายใน

รัศมีหลายจุดแผ่ออกมาจากรอยแยกมิติ เก่าแก่และกว้างขวางจนบดบังแสงตะวัน

ทั่วเมืองเจี่ยนเชิง และอาจจะทั่วทั้งชั้นห้าต่างสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัว

รัศมีแผ่ลงมาจากเบื้องบน แข็งแกร่งและมหาศาลราวกับมาจากเซียนของอาณาจักรที่สูงกว่า

ไม่มีใครรู้ว่าเทพเจ้าที่ไหนมาเยือนชั้นห้า และความไม่รู้นำมาซึ่งความกลัว

หลิงเสวี่ยเรียกศิษย์ทุกคนมารวมตัวที่ลานหน้าสำนัก แววตาของเธอกังวล จับจ้องช่องว่างมิติที่ปั่นป่วนเหนือเมือง

หูหม่าซือที่อยู่ในที่พักไกลจากสำนักสะดุ้งตื่น เขารีบแต่งตัวในขณะที่หญิงสาวข้างกายตกใจ หยิบผ้าคลุมมาสวมและวิ่งออกไปที่ถนน หัวใจเต้นแรงไม่แพ้เสียงระฆังของเมือง

เขาวิ่งหน้าตั้งมาหาหลิงเสวี่ย พยายามฝืนยิ้ม "หลิงเสวี่ย อย่าเพิ่งแตกตื่นดีกว่า ไม่แน่สิ่งที่กำลังมาอาจไม่ใช่อันตรายก็ได้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

แต่ตัวเขาเองก็เคร่งเครียดเช่นกัน แม้จะแสร้งพูดปลอบใจก็ไม่ช่วยมากนัก

หูหม่าซือรู้ว่าเฉินผิงมีศัตรูจากอาณาจักรเบื้องบนมากมาย

ถ้าพวกนั้นมาหาเฉินผิงถึงที่นี่ เมืองเจี่ยนเชิงก็บอบบางไม่ต่างกับกำแพงกระดาษ ไม่มีใครปกป้องเขาได้

รัศมีนั้นเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ โผล่ออกมาจากประตูมิติช้าๆ พร้อมแรงกดดันหนักหน่วง