ตอนที่ 628 เกินความคาดหมาย

หลังจากถูกอู่เม่ยเอ๋อร์เยาะเย้ย เฉินผิงรู้สึกละอายใจอย่างมาก สิ่งที่ไม่เคยรับรู้ของเขา กลับกลายเป็นของเด็กเล่นของคนอื่น

“ผมเข้าใจดีว่าคุณรู้สึกอย่างไร รวมทั้งความปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากรู้เรื่องราวทุกอย่าง เชื่อผมสิ อีกไม่นานคุณจะได้คำตอบของคำถามทั้งหมด ส่วนคำถามที่ว่าเธอคือใครน่ะ เล่าแล้วเรื่องมันยาว...”

หลงอู่ชี้ไปยังอู่เม่ยเอ๋อร์และเริ่มเล่าถึงความหลัง

ดูจากท่าทางของเขาทั้งสองแล้ว เฉินผิงก็พอจะบอกได้ว่าหลงอู่ดูแลอู่เม่ยเอ๋อร์ราวกับลูกของเขาเอง

เขาพบว่าแท้จริงแล้ว อู่เม่ยเอ๋อร์เป็นเด็กกำพร้าที่หลงอู่อุปการะเอาไว้ เมื่อเธอโตขึ้นเขาได้รู้ว่าเธอมีความสามารถในการควบคุมจิตใจของคนผ่านการร่ายเวทมนตร์และคาถา

แม้ว่าเธอจะมีพลังแห่งการบำเพ็ญเพียร แต่เธอไม่รู้อะไรอย่างอื่นเลยนอกจากการทำเสน่ห์ใส่ผู้อื่น เธอไม่รู้แม้กระทั่งการรวมพลังขั้นพื้นฐาน อีกนัยหนึ่งก็คือ ไม่ว่านักสู้คนใดก็สามารถเอาชนะเธอได้อย่างง่ายดายถ้าเธอไม่มีความสามารถควบคุมจิตใจนี้

เฉินผิงตระหนักได้ทันที สีหน้าและท่าทางที่หวาดกลัวของเธอตอนที่เผชิญหน้ากับฉินกังนั้น เป็นการแสดงอารมณ์และความรู้สึกของเธอจริงๆ ไม่ใช่การเสแสร้ง

ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาเองก็รู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจของเขาเช่นกัน

หลงอู่เอ่ยถาม “คุณคิดว่าพลังบำเพ็ญเพียรดีกว่าดีกว่าศิลปะการต่อสู้หรือศาสตร์แห่งเวทมนตร์อย่างนั้นรึ?”

แน่นอนที่สุด เฉินผิงพยักหน้า

หลงอู่ยิ้ม “อันที่จริง มันไม่มีอะไรแตกต่างกันเลยระหว่างผู้บำเพ็ญเพียร นักสู้หรือนักเวทย์ ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือระดับของพวกเขา ตอนนี้คุณเป็นผู้บำเพ็ญเพียร แต่ถ้าคุณต่อสู้กับนักสู้ระดับปรมาจารย์ขั้นสูงแล้วล่ะก็ พวกเขาก็สามารถเอาชนะคุณได้ง่ายดายเพียงแค่ปลายนิ้ว แล้วคุณยังคิดว่าผู้บำเพ็ญเพียรดีกว่านักต่อสู้อีกไหม? พลังบำเพ็ญเพียรนั้นไม่มีที่สิ้นสุด ความเป็นไปได้และความสามารถทั้งหมดนำไปสู้เป้าหมายเดียวคือการเป็นอมตะ นั่นคือความฝันอันสูงสุดของผู้บำเพ็ญเพียรทุกคน”

เมื่อหลงอู่เอ่ยคำว่า “อมตะ” ในแววตาของเขาก็ส่องประกายไปด้วยความหวังและความฝัน

เขาต้องการที่จะเป็นหนึ่ง

“อมตะ...” เฉินผิงพึมพำ หลังจากการฝึกฝนบำเพ็ญเพียรอย่างหนักมาตลอดทั้งวัน เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าเขาจะกลายเป็นอมตะ