ตอนที่ 650 ล่วงเกินผิดคน

เมื่อเห็นเฉินผิงมาถึงแล้ว โจวจื้อเฉียนรีบเดินเข้ามาหาแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเฉินผิง แต่เฉินผิงก็ค่อยๆ พยุงเขาให้ลุกขึ้นมา

“โจวจื้อเฉียน คุณเป็นอะไรไปครับเนี่ย?” เฉินผิงเอ่ยถาม

“คุณเฉินครับ น้องชายของผมมันโง่เง่า ผมไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะหาคนมาไล่คุณเฉินไป มันช่างรนหาที่ตาย ผมจะสั่งให้มันคุกเข่าขอโทษคุณเฉินเอง ผมขอร้องให้คุณเฉินได้โปรดไว้ชีวิตพวกเขาด้วยเถอะ”

หลังจากโจวจื้อเฉียนพูดจบก็เตะโจวจื้อเฉิงพลางขู่ว่า “ไอ้น้องเวร ขอโทษคุณเฉินเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“ท่านลุงโจว ลุงจะทำอะไรครับ?” โจวเหว่ยเอ่ยถามขึ้นด้วยความไม่พอใจ

โจวจื้อเฉียนตบหน้าโจวเหว่ยอย่างแรง “แกเองก็ต้องคุกเข่าด้วย! แกกับพ่อของแกมันตะเภาเดียวกันจริงๆ ถ้าวันนี้พวกแกทำให้คุณเฉินยกโทษให้ไม่ได้ งั้นพวกแกก็จงไสหัวออกไปจากตระกูลโจวซะ! นับแต่นี้เป็นต้นไป แกจะไม่ได้สมบัติจากตระกูลโจวสักสตางค์แดงเดียว”

ถึงแม้ว่าโจวจื้อเฉียนจะออกจากตระกูลไปแล้ว แต่การที่ตระกูลโจวมีฐานะขึ้นมาได้ก็อาศัยความช่วยเหลือของโจวจื้อเฉียน ดังนั้นเขาจึงมีอำนาจในตระกูลอยู่มากทีเดียว

เมื่อโจวเหว่ยได้ยินว่าพวกเขากำลังจะถูกเตะโด่งออกไปจากตระกูลโจว เขาก็รู้สึกหวาดกลัวมากเสียจนรีบคุกเข่าลงกับพื้น

“คุกเข่าขอขมาคุณเฉินซะ!” โจวจื้อเฉียนตะคอกใส่โจวจื้อเฉิงกับโจวเหว่ย

เขาโกรธจัดเสียแล้ว

ไอ้พวกโง่เง่าเอ๊ย! ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกมันจะจ้างอันธพาลมาสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้เฉินผิง พวกแกอยากตายนักใช่ไหม? ถึงพวกแกจะไม่ใช่เป้าหมายของเฉินผิง แต่หลินเทียนหู่คนที่อยู่ข้างๆ เฉินผิงก็เป็นถึงราชันแห่งองค์กรใต้ดินเลยเชียวนะ มิหนำซ้ำเขายังเป็นผู้มีชื่อเสียงในเจียงเป่ยอีกต่างหาก อันธพาลตัวเล็กๆ อย่างเหล่าเพ่าจะเทียบกับเขาได้ยังไงกันเล่า?

โจวจื้อเฉิงกับโจวเหว่ยทำได้เพียงคุกเข่าโขกศีรษะขอขมากับพื้น ไม่นานหน้าผากของพวกเขาก็บวมปูด

“พอแล้วครับ” เฉินผิงเอ่ยอย่างไร้อารมณ์

ที่จริงเฉินผิงก็ไม่ได้คิดจะให้พวกเขาต้องมารับผิดชอบเรื่องนี้ อย่างไรเสียคนกลุ่มนั้นก็เป็นแค่อันธพาลกลุ่มหนึ่งเท่านั้น เขาไล่พวกมันได้อย่างง่ายดายราวกับไล่ตีแมลงวัน เพราะเขาไม่เห็นว่าพวกมันจะเป็นภัยคุกคามแต่อย่างใด สิ่งที่เขาต้องการคือโสมหมื่นปีต่างหาก เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญทั้งนั้น

“ขอบคุณครับ คุณเฉิน ขอบคุณ!” โจวจื้อเฉียนกล่าวอย่างลุกลี้ลุกลน

“อย่ามัวแต่เสียเวลาอยู่เลย ไปดูโสมหมื่นปีกันเถอะครับ”