ตอนที่ 767 แสดงความยินดี

ทันใดนั้นภาพใบหน้าของซูอวี่ฉีที่กำลังยิ้มแย้มอย่างอ่อนหวาน และรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาของบิดามารดาตนเองก็ผุดขึ้นมาในหัวของเฉินผิง ครอบครัวเป็นจุดอ่อนของเขามาโดยตลอด

ในที่สุดเขาก็ค่อยๆ เก็บกระบี่ เมื่อหนิงอวี่เห็นเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วหนีไป

“หนิงอวี่ ได้โปรดพาฉันไปด้วย... พาฉันไปที...” เมื่อเห็นหนิงอวี่กำลังจะหนีไป เริ่นซือชงก็วิ่งเข้ามาคว้าขาของฝ่ายแรกเอาไว้

“ไสหัวไปซะ!” หนิงอวี่ถีบเริ่นซือชงออกไป

อย่างไรเสีย เขาก็ลำบากแทบตายกว่าจะรักษาชีวิตตนเองเอาไว้ได้ ในที่สุดตอนนี้เขาก็มีโอกาสนี้แล้ว เขาจึงไม่สนใจที่จะช่วยเริ่นซือชงอีก

เริ่นซือชงสีหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที แล้วเขาก็ตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเพราะอยากหนีไปจากที่นี่

ช่างน่าเสียดาย ทันทีที่เขามาถึงประตู ก็มีหลินเทียนหู่กับชื่อเฟิ่งยืนขวางทางเขาอยู่

ในตอนนั้นเอง เริ่นเสียนกับภรรยาของเขาก็ได้สติเพราะการรักษาของซุนซือเหมี่ยว แต่พวกเขากลับดูแก่ชราลงมากอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นบิดามารดาของตนฟื้นแล้ว เริ่นซือชงก็วิ่งเข้ามาคุกเข่า “คุณพ่อครับ... คุณแม่ครับ... ผมผิดไปแล้ว! ผมทำเรื่องผิดพลาดไปแล้ว! ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย! ผมสัญญาว่านับแต่นี้ไปจะเป็นลูกกตัญญู!”

ในขณะเดียวกัน เริ่นเสียนก็จ้องมองบุตรชายที่อยู่ตรงหน้า ทันใดนั้นเขาก็โกรธเสียจนหน้าแดงก่ำ แล้วเขาก็ถีบเข้าที่หน้าท้องของฝ่ายหลัง

ซูซู่เจินมีสีหน้าลำบากใจเหลือเกิน เธอเพียงแค่หลับตาลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ อย่างไรเสีย เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ถึงแม้ว่าเริ่นซือชงจะไม่ใช่บุตรชายของเริ่นเสียน แต่เขาก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธออยู่ดี

เริ่นเสียนเดินเข้ามาหาเฉินผิงพลางกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณครับ คุณเฉิน หากไม่ใช่เพราะคุณ ตระกูลของพวกเราก็คงฉิบหายกันหมดแล้ว”

“คุณเริ่น คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่ทำงานของตัวเองเท่านั้น ในเมื่อผมรับเงินมาแล้ว แน่นอนว่าผมก็ต้องช่วยคุณ ถ้าหากคุณยังคิดจะอยู่ที่นี่ต่อ ผมสามารถช่วยคุณสลายวงแหวนอาคมได้ แต่ก่อนที่คุณจะสามารถอยู่ที่นี่ได้ ก็คงจะใช้เวลาสักสองสามวันเนื่องจากสภาพของผืนดินแห่งนี้” เฉินผิงตอบ

“ไม่เป็นไรครับ พวกเราคงไม่อยู่ที่นี่กันอีกแล้วล่ะ” เริ่นเสียนส่ายหน้าพลางถอนหายใจเล็กน้อย “ผมจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว ไม่อีกแล้วล่ะ...”

ตอนที่เห็นท่าทีตอบสนองของเริ่นเสียน เฉินผิงก็สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังระลอกหนึ่ง อย่างไรเสีย การที่จู่ๆ ครอบครัวสุขสันต์ต้องมาประสบพบเจอการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนั้น ก็เป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะไม่รู้สึกทุกข์ทน

แต่ถึงกระนั้น ก็เป็นเรื่องดีที่เฉินผิงไม่ต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องในครอบครัวของพวกเขา เนื่องจากเขารู้ว่าถึงจะอยู่ที่นั่นต่อไปก็เปล่าประโยชน์ เขาจึงกล่าวอำลาเริ่นเสียนแล้วจากไปพร้อมกับซุนซือเหมี่ยว