ตอนที่ 869 มีความสุขจากการทรมานผู้อื่น

สิ่งนี้กลับไม่เหมือนการแก้แค้น แต่เป็นการทรมานผู้อื่นอย่างมีความสุขชัดๆ เลย

ตุ้บ!

ร่างของเซี่ยโหวตุนร่วงจากกลางอากาศอย่างแรง แล้วตกกระแทกพื้นราวกับดินโคลนกองหนึ่ง นอกจากศีรษะของเขาแล้ว เขาก็ไม่สามารถขยับร่างกายส่วนใดได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น กระดูกทั่วทั้งร่างของเขาก็แหลกละเอียดเพราะพลังโจมตีของเฉินผิง

เลือดไหลกระฉูดออกจากจมูกและปากของเซี่ยโหวตุน ใบหน้าของเขาแลดูสยดสยอง

“ฆ่าฉันเลย... ได้โปรดฆ่าฉันที...”

ขณะที่ร้องตะโกน สายตาที่จ้องมองเฉินผิงก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความชิงชัง ทุกครั้งที่ตะโกนก็จะมีเลือดกระฉูดออกมาจากปาก

ตอนนี้เซี่ยโหวตุนอยู่มิสู้ตาย เขาหวังว่าเฉินผิงจะสังหารตนเสีย

เฉินผิงไม่คิดจะปล่อยให้เซี่ยโหวตุนได้ตายเร็วนัก เขาคิดจะปล่อยให้เซี่ยโหวตุนมีชีวิตต่อไป แล้วสุดท้ายเขาก็ใช้จิตตวิสุทธิเพื่อดูดพลังลมปราณทั้งหมดของเซี่ยโหวตุนมาเป็นของตนเอง

ในช่วงเวลานี้ เฉินผิงก็ใช้พลังวิญญาณในแก่นมังกรจนเกือบหมดเกลี้ยงแล้ว เห็นได้ชัดว่าใช้ไปได้ไม่นานนักก็ต้องค่อยๆ ฟื้นฟูกลับคืนมา ทางที่ดีตอนนี้เฉินผิงจึงต้องดูดพลังลมปราณของคนอื่น

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นวิธีต้องห้ามของยุทธภพเพราะถือว่าเป็นเคล็ดวิชามาร ตอนนี้เฉินผิงไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น มีผู้คนมากมายกำลังพุ่งเป้ามาที่เขาจึงจำเป็นต้องเพิ่มพลังของตนเองด้วยวิธีการนี้ที่เร็วที่สุด

เมื่อเฉินผิงไม่ยอมสังหารเขา เซี่ยโหวตุนจึงหันไปมองหนีซื่อเต้า โดยหวังว่าหนีซื่อเต้าจะสังหารเขาเพราะอยู่ก็มิสู้ตาย

ในขณะเดียวกัน หนีซื่อเต้าก็ไม่สนใจเขาอีก หนีซื่อเต้าขมวดคิ้วแน่นพลางจับจ้องไปที่เฉินผิง

พวกเขาดูแคลนพลังของเฉินผิงมากเกินไป มิหนำซ้ำยังผลีผลามเข้าใกล้เขามากเกินไป

“แกเป็นรายต่อไป...”

เฉินผิงมองหนีซื่อเต้าพลางเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง

“เฉินผิง ดูเหมือนแก่นมังกรจะมอบผลประโยชน์ให้แกไม่น้อยเลย ฉันไม่แปลกใจเลยที่จะมีคนมากมายตามหาแก แต่วันนี้ถึงแกอยากจะฆ่าฉัน ก็คงไม่ง่ายนักหรอกนะ...”

หลังจากหนีซื่อเต้าพูดจบ เขาก็โบกมือทันทีแล้วหมอกดำก็ซัดไปที่เขา ในขณะเดียวกันเขาก็อันตรธานหายไป

“เฝ้าเซี่ยโหวตุนเอาไว้ อย่าปล่อยให้มันฆ่าตัวตายได้”