ตอนที่ 990 ไอ้คนไร้ยางอาย

แคร๊ง!

กระบี่ทั้งสองเล่มปะทะกันจนเกิดเสียงดังก้องราวกับอสนีบาต ประกายไฟที่เกิดขึ้นทำให้ทั่วทั้งถ้ำยิ่งสว่างไสวขึ้นไปอีก

ในชั่ววินาทีที่กระบี่ของพวกเขาปะทะกัน หลงเซียวก็รู้สึกเจ็บหน้าอก แต่เมื่อเขาเห็นเฉินผิง เขาก็ตระหนักได้ว่าเฉินผิงดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านโดยสิ้นเชิง

“อีกครั้ง!”

หลงเซียวจู่โจมอีกครั้ง เฉินผิงประจันหน้ากับชายผู้นั้นแบบซึ่งๆ หน้าโดยปฏิเสธที่จะยอมรับความพ่ายแพ้

พลังกระบี่แผ่ออกไปทั่ว ทำให้ก้อนหินปลิวว่อนไปทั่วทุกหนทุกแห่งในถ้ำ พวกเขาสองคนลงมือไปร้อยกระบวนท่าแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่มีใครเป็นฝ่ายได้เปรียบ

เมื่อเห็นเช่นนั้น กั๋วเว่ยก็พลันส่งพลังลมปราณระลอกหนึ่งไปหาเฉินผิง แล้วซัดใส่เขาอย่างแรง

ร่างของเฉินผิงร่วงจากกลางอากาศราวกับว่าวที่สายป่านขาด แล้วหลงเซียวก็ฉวยโอกาสเล็งกระบี่มายังภาพเขียนที่อยู่กับเฉินผิง หลังจากนั้นไม่นาน ภาพเขียนก็ลอยแล้วตกลงในมือของหลงเซียว

ในทางกลับกัน เฉินผิงก็กระแทกกับพื้นอย่างแรง เจ็บมากเสียจนรู้สึกงุนงงสับสนและเกือบจะมองเห็นดาวอยู่แล้ว

“เฉินผิง!” จ้าวฉวางรีบเข้าไปช่วยพยุงเฉินผิง

เฉินผิงจ้องมองกั๋วเว่ย เจ้าคนไร้ยางอายผู้นั้น! มันซุ่มโจมตีฉัน!

หลังจากได้ภาพเขียนมาไว้ในมือแล้ว หลงเซียวก็รีบไปหากั๋วเว่ยแล้วมอบภาพเขียนให้

เมื่อกั๋วเว่ยเปิดดู เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันมีชีวิตชีวาระลอกหนึ่งที่พุ่งมาที่ตนเอง ทั้งยังให้ความรู้สึกน่าอัศจรรย์อีกต่างหาก

ในตอนนั้นภาพได้เปลี่ยนเป็นสระน้ำที่มีบุปผาบานสะพรั่งและน้ำค้างที่แลดูเหมือนฝัน

“ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ...”

กั๋วเว่ยรู้สึกแปลกใจที่ได้เห็นภาพเขียนตรงหน้า