ตอนที่ 995 ทุบตีเด็ก

จากนั้นเฉินผิงก็กระโดดลงไปในแม่น้ำใต้ดินโดยไร้ซึ่งความลังเลแต่อย่างใด เขาโผล่หัวขึ้นมาพลางกล่าวว่า “แม่น้ำใต้ดินสายนี้จะต้องไหลออกสู่ภายนอก ดังนั้นผมจึงไม่จำเป็นต้องใช้ทางเข้าสุสานโบราณเพื่อออกไปจากที่นี่ พวกมันคิดจะสังหารผมงั้นเหรอ? อืม ฝันไปเถอะ!”

เมื่อพูดจบ เฉินผิงก็ดำลงไปที่ก้นแม่น้ำแล้วหายตัวไป

เมื่อหนิงจื้อเห็นเช่นนั้นเขาก็หรี่ดวงตาที่เต็มไปด้วยแววโลภโมโทสัน ใครจะคิดว่าเขาจะรู้ทางออกจากที่นี่อยู่แล้วกันเล่า?

“ไปกันเถอะ” หนิงจื้อจากไปพร้อมผู้เฒ่าหลังค่อม

ต่งเจียห่าวและคนอื่นๆ เองก็กลับไปเส้นทางเดิม

ในขณะเดียวกัน เฉินผิงก็ว่ายน้ำไปตามแม่น้ำใต้ดินอยู่นานก่อนจะโผล่ศีรษะขึ้นเหนือผิวน้ำ

ในยามนี้เอง เฉินผิงก็ขึ้นจากผิวน้ำในสระบริเวณตีนเขา หลังจากเขาขึ้นจากน้ำแล้ว ลำแสงสีทองที่โอบล้อมร่างของเขาไว้ก็เลือนรางจางหายไป อีกทั้งเสื้อผ้าของเขาก็ยังแห้งอีกด้วย

“ใครจะคิดว่าฉันจะว่ายน้ำมาไกลถึงขนาดนั้นได้?” เฉินผิงพึมพำกับตนเอง

เมื่อเฉินผิงเห็นตึกระฟ้าที่อยู่ห่างออกไป เขาก็รู้ว่าตนเองอยู่ห่างจากเมืองจิงตูร้อยไมล์

เฉินผิงมุ่งหน้าไปที่จิงตูโดยไม่ยอมเสียเวลาสักวินาทีเดียว

ถึงแม้ว่าการสำรวจในคราวนี้จะแสนสั้น แต่เฉินผิงย่อมได้รับผลประโยชน์มากมาย แหวนเก็บของและภาพเขียนที่เขาได้มาล้วนแล้วแต่เป็นสมบัติล้ำค่าทั้งคู่

โดยเฉพาะภาพเขียนที่มีประโยชน์มากเพราะเฉินผิงสามารถใช้มันสำหรับการบำเพ็ญฌานได้ เนื่องจากพลังของเขาในตอนนี้ จึงทำให้เขาต้องการพลังวิญญาณในปริมาณมหาศาลเพื่อบำเพ็ญฌาน เนื่องจากภาพเขียนมีพลังวิญญาณอันแกร่งกล้าที่มีประโยชน์มากสำหรับเขา

ในขณะเดียวกัน กั๋วเว่ยและคนจากสำนักต่างๆ กำลังรอคอยให้เฉินผิงปรากฎตัวอยู่ตรงทางเข้าสุสานโบราณ

เนื่องจากหลงเซียวได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาจึงถูกส่งตัวกลับไปที่ตระกูลหลงแล้ว กั๋วเว่ยตัดสินใจที่จะรอให้เฉินผิงปรากฏตัว ในฐานที่เป็นผู้อำนวยการสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้ ถ้าหากเขาไม่ได้แก้แค้น ก็คงทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้า

แต่หลังจากรออยู่นาน ก็ยังไม่เห็นเฉินผิงออกมา ทว่ากลับเห็นเพียงต่งเจียห่าว หนิงจื้อ จ้าวฉวางและคนอื่นๆ ที่ออกมาจากสุสานโบราณ

เมื่อกั๋วเว่ยไม่เห็นเฉินผิงออกมาพร้อมกับพวกเขา เขาก็รั้งตงเจียห่าวเอาไว้พลางถามว่า “เฉินผิงอยู่ที่ไหน?”