บทที่ 1

"คุณนายเกร็กคุณเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ... "

ใบหน้าของเธอซีดเซียวขณะที่เธอถามหมอว่า "คุณพูดว่าอะไรนะคะ?"

หมอวางแขนของเขาเหนือแฟ้มประวัติคนไข้ของฉันและอธิบายทุกคำอย่างชัดเจน "คุณนายเกร็กมดลูกของคุณไม่ได้รับการทำความสะอาดอย่างหมดจดตอนที่คุณทำแท้งเมื่อ 2 ปีก่อนจากนั้นคุณมีการติดเชื้อและทำให้เซลล์ในมดลูกของคุณกลายเป็นมะเร็ง ... "

เธอขัดจังหวะเขาขณะที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย "เธอเหลือเวลาอีกเท่าไหร่?"

“เซลล์มะเร็งกำลังแพร่กระจายคุณมีชีวิตอยู่ได้นานที่สุดสามเดือน …”

เธอไม่ได้ยินอย่างอื่นที่หมอพูด จิตใจของเธอส่งเสียงดังว่า “ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อีกสามเดือน” มันดังก้องอยู่ในหัว

…

คืนนั้นที่ คฤหาสน์ของเกร็ก

เธอนอนแผ่อยู่บนเตียงเหมือนหมาตาย ฝังหัวของตัวเองลงไปในหมอน หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

คนที่ใกล้ชิดกับเธอก่อนหน้านี้คือสามีของเธอ ดิกสัน เกร็ก

ตลอดสามปีที่ผ่านมาเขามักจะทำในสิ่งที่เขาอยากทำแล้วจากไปด้วยสีหน้าที่เย็นชา ทุกครั้งที่เขามาที่คฤหาสน์แห่งนี้

เขาไม่พูดอะไรกับเธอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

วันนี้ก็เช่นกัน เขาเปลี่ยนชุดเป็นชุดสูทหลังจากเขาเดินออกมาจากห้องน้ำและกำลังจะออกไป

เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ

เขาเม้มริมฝีปากบาง ๆ ของเขาและมองมาที่เธออย่างไม่แยแส

เมื่อเธอมองไปที่สายตาที่ไม่แยแสของเขา ทุกสิ่งที่เธออยากจะพูดกับเขาก็ติดอยู่ที่ลำคอ ในที่สุดเธอก็ล้มเลิกความคิด “ดูแลตัวเองด้วยนะ”

เธอได้ยินเสียงรถกำลังสตาร์ทอยู่ที่ชั้นล่าง เธอลงจากเตียงเพื่อไปยืนมองรถมายบัคสีดำที่ชั้นล่างแล้วเรียกดิกสัน

เขาลุกขึ้นมาแล้วถามอย่างร้อนรน “มีอะไร?”

ดิกสันกับเธอแต่งงานกันมาสามปีแล้ว เขามีคนที่ชอบอยู่แล้วตอนที่เขาแต่งงานกับเธอ พ่อของเธอ ขู่กับเขาว่าจะเอาชีวิตผู้หญิงคนนั้น และบังคับให้เขาแต่งงานกับเธอ

เขาเอาแต่ขัดขืน แต่สุดท้ายเขาก็จำใจต้องยอมทิ้งผู้หญิงที่เขารักและแต่งงานกับเธอแทน

เป็นเวลาสามปีที่เขาปฏิบัติตัวกับเธออย่างเย็นชาและโหดร้าย

แม้แต่ตอนที่อยู่กับเธอ เขาจะคิดถึงผู้หญิงคนนั้น หล่อนชื่อเกวน เวิร์ท

เธอจำได้ว่า ตอนนั้นเธออายุแค่สิบสี่ปี เธอได้ตกหลุมรักดิกสัน มันเป็นช่วงเริ่มต้นของความรัก เมื่อคุณชอบใครคุณก็จะให้เขาคนนั้นอยู่ในใจของคุณ ตอนนั้นเขาเป็นครูสอนเปียโนของห้องเรียนข้าง ๆ

ถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงตกหลุมรักคนอายุมากกว่าตัวเองถึงเจ็ดแปดปี บางทีอาจเป็นเพราะเขาหล่อและพูดจานุ่มนวลและอบอุ่นหรืออาจเป็นเพราะครั้งแรกที่เธอได้ยินเขาเล่นเปียโนเขาเล่นเพลงสุดท้ายที่แม่ของเธอเล่นให้เธอฟังก่อนที่จะจากไป

เธอไม่สามารถบอกพวกคุณได้ว่าเหตุผลจริง ๆ มันคืออะไร ปีนั้นเธอติดตามดิกสันหลายเดือนจนกระทั่งเขาเลิกสอนเปียโนและเธอก็ไม่ได้พบเขาอีกต่อไป

เธอไม่ได้ถามแม้กระทั่งชื่อเขาด้วยซ้ำ