บทที่ 105

ฉันรู้ว่าตัวเองพูดแบบขอไปที...

แต่มันเป็นความจริงที่ฉันกับแลนซ์ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งอะไรแบบนั้น ถึงแม้ว่าเขาจะรักฉัน หรือเคยถามเพื่อให้ฉันเปลี่ยนใจ

เขาบอกว่าตัวเองสามารถรอฉันได้ทั้งชีวิต

มันทำให้ฉันเข้าใจเลยว่าลอเรน กรีน จะเจ็บปวดขนาดไหน

เราทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไรกันอีก จนกระทั่งฉันขับรถมาส่งเธอที่บ้านเพื่อน

แคโรจอดรถก่อนจะหยิบร่มคันหนึ่งออกมาให้ลอเรน เธอรับมันไว้พลางเอ่ยขอบคุณ พลันใบหน้าสวยนั่นกลับสลดขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันขอโทษที่รบกวนเธอนะ ฉันแค่ต้องการคุยกับใครซักคน”

ความจริงแล้วลอเรนไม่ได้ทำอะไรผิดเลย คนที่ผิดคือฉันต่างหาก

เมื่อเห็นว่าลอเรนรู้สึกแน่ขนาดไหน ฉันก็เอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอไว้ พลางเอ่ยเสียงเบา “ฉันไม่สามารถบังคับแลนซ์ได้ แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่เข้าใกล้เขาอีก”

ลอเรนกลับส่ายศีรษะเร็วควันเมื่อฉันพูดแบบนั้น “ฉันไม่ได้ขอให้เธอทำแบบนั้น...”

มือเรียวจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ ก่อนเอ่ย “ลอเรน”

ดวงตาแดงเรื่อยอมสบตากับฉัน

“ฉันเคยรักดิกสันมากจนกระทั่งมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาปั่นหัวจนทำให้ฉันหึงเขาแทบบ้า” ฉันเล่า

ฉันไม่ได้พูดส่งเดช แต่เกวน เวิร์ท แทบทำให้ฉันบ้าจริง ๆ

“แคโรไลน์ ฉันไม่ได้อิจฉาเธอแบบนั้น”

ฉันพยักหน้า “ฉันเชื่อเธอ แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกของการที่โดนคนอื่นเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราและคนที่รักได้ดี”

เพราะฉันเคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกัน ฉันเข้าใจดีเลยล่ะว่าตอนนี้ลอเรนรู้สึกยังไง ลอเรนกางร่มพลันลุกยืนขึ้นพร้อมน้ำตาที่ไหลรินออกมา

ฉันพูดในสิ่งที่ต้องพูดไปหมดแล้ว และไม่นานก็ได้รับสายจากแอนดรู ชอว์ ปลายสายขอพบฉัน แต่เอาเข้าจริงฉันก็ไม่อยากจะไปเจอเขาในสภาพอากาศแบบนี้ ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนบ่ายยังคงวนเวียนอยู่ในใจ ดังนั้นจึงตอบไป “รอฉันอยู่นั่น ฉันจะไปถึงในอีกชั่วโมง”

ร่างบางขับไปตามถนนช้า ๆ เนื่องจากฝนที่ตกหนักจนมองแทบไม่เห็นทาง อีกทั้งสถานที่นัดที่ไกลขนาดนี้ ทำให้ต้องใช้เวลามากกว่าชั่วโมงกว่าจะมาถึง

มันคือเมืองเล็ก ๆ นอกเมืองอู๋ แคโรจอดรถไว้ในตรอกแห่งหนึ่งเพื่อรอแอนดรู ทว่าจนแล้วจนเล่าอีกฝ่ายก็ไม่ปรากฏตัวซักที

ฝนเริ่มตกหนักขึ้นจนมองไปเห็นภายนอก แต่ก่อนที่ความอดทนจะหมดลง ก็มีมือของใครบางคนเคาะลงที่กระจกรถเสียก่อน

เธอเป็นแค่เด็กสาว

ทำไมถึงมีเด็กสาวมาเดินอยู่คนเดียวในคืนที่ฝนตกหนักแบบนี้?

ข้างนอกนั่นเปียกแฉะเกินกว่าจะเปิดกระจก อีกทั้งฝนยังตกหนักจนกลบเสียงภายนอกไปหมด เด็กสาวพยายามพิมพ์ข้อความลงบนโทรศัพท์มือถือด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็พยายามประครองร่มไม่ให้หยาดน้ำเหล่านั้นโดนตัวเธอมากไปกว่านี้ เธอยื่นหน้าจอมาใกล้ ๆ กับกระจก : “ขอโทษ แต่ฝนตกหนักมาก และฉันเดินมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว คุณช่วยไปส่งฉันที่บ้านได้ไหม?”

สาบานเลยว่าฉันไม่ใช่คนดีขนาดนั้น

อีกทั้งโลกนี้ก็ไม่ได้สวยงามและน่าอยู่อย่างที่คิด

ฉันกลัวว่าตัวเองจะตกอยู่ในอันตรายหากเปิดประตูออกไป แต่เด็กคนนั้นก็ไม่ยอมไปไหนเสียที

ความรู้สึกลำบากใจกลับมาอีกครั้ง

ฉันพยายามกดโทรออกหาแอนดรู ทว่าปลายสายกลับไม่ว่างรับ ฉันจึงตัดสินใจขับรถออกมาจากตรอกนั่น

ฉันขับห่างออกมาจากที่นั้นประมาณสิบเมตร วิวภายนอกเริ่มเปลี่ยนไป แต่ทว่าเด็กคนนั้นยังคงยืนมองฉันอยู่ที่เดิม ฉันถอนหายใจก่อนจะหักพวงมาลัยกลับไปยังจุดเดิม มือบางกดปุ่มเปิดประตูฝั่งข้างคนขับก่อนจะตะโกนแข่งกับเสียงฝน “ขึ้นมา บ้านของเธออยู่ที่ไหน? ฉันจะขับไปส่งเธอเอง”

พลันในจังหวะที่ฉันเปิดประตู ร่างของเด็กสาวก็กอดตัวเองไว้ก่อนจะส่งเสียงกรีดร้องออกมา ทันใดนั้นกลุ่มคนมากมายต่างพากันพุ่งออกมาจากตรอกซอย ชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ต่างลากฉันออกจากรถพร้อมยึดกุญแจของฉันไป ท่ามกลางสายฝนเปียกชื้น ร่างทั้งร่างของฉันเริ่มสั่นสะท้าน

ฉันจ้องมองไปยังเด็กสาวคนนั้นด้วยความโกรธ เธอมองฉันกลับด้วยความหวาดกลัว “ฉันไม่ได้ตั้งใจ พวกเขาบังคับฉัน พวกเขาขู่ว่าจะข่มขืนฉันถ้าฉันไม่ทำ”

ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ