บทที่ 107

เนื่องจากเขาตกลงที่จะพบฉัน เขาควรจะรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว

“คุณอาจไม่ใช่แคโรไลน์ แต่คุณเป็นลูกแท้ๆของตระกูลชอว์ นั่นคือความจริงที่จะไม่เปลี่ยนแปลง” เขาพูดและหมุนตัวของเขาพร้อมจะเดินจากไป

“แอนดรูคนนี้ไม่ชอบคุณ คุณมักจะตรงไปตรงมา แต่ฉันอยากรู้ความจริง บอกฉันได้ไหม?” ฉันยิ้มและถามเขา

แอนดรูอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขามองข้างหลังฉัน “เมื่อฉันมีเวลา ฉันจะติดต่อคุณ” เขากล่าว

ฉันเดาว่าดิกสันอยู่ข้างหลังฉันจึงไม่ใช่สถานที่หรือเวลาที่แอนดรูจะเล่าเรื่องให้ฉันฟัง “เอาล่ะ งั้นไว้เจอกันใหม่นะ” ฉันตอบ

ฉันรู้สึกท้อแท้เล็กน้อยและหัวใจของฉันก็หนักอึ้ง

หลังจากที่แอนดรูจากไป ฉันหันไปด้านหลังและมองไปที่ดิกสัน “พวกคุณรู้จักกันเหรอ?” ดิกสันถามอย่างเย็นชาขณะที่เขามองไปที่คลิฟฟอร์ดในขณะที่เขาจากไป

“ใช่ เขาเป็นเพื่อนคนนึง”

คำตอบของฉันไม่ใช่เรื่องโกหก

อย่างไรก็ตาม ฉันได้ซ่อนข้อเท็จจริงบางอย่างกับเขา

ดิกสันไม่ได้ถามต่อ เมื่อเรากำลังเดินทางกลับ ฉันถามเขาอย่างสงสัย “แลนซ์รู้เกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของลอเรนหรือไม่?”

“ใช่ ผมโทรไปบอกเขาแล้ว”

“เขาจะมาเยี่ยมเรนไหม?” ฉันถาม

ทันใดนั้นดิกสันก็หันมามองฉันและดวงตาที่ลึกล้ำของเขาก็มีบอกเป็นนัยๆ “เขาบอกว่าเขาไม่ว่าง” เขาตอบหลังจากเงียบไปนาน

ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกสงสารลอเรน

เธอช่างน่าสงสารเพราะเธอชอบผู้ชายคนนั้น

นั้นเป็นอีกครั้งที่คิดขึ้นมาว่า มันแตกต่างจากฉันคนเก่าอย่างไร?

ฉันนึกถึงสิ่งที่ลอเรนเปิดเผยกับฉันทันที เธอบอกว่าในอดีต แลนซ์กลับไปและเขาตามหาฉัน แต่ถูกเธอหลอก

ผู้ชายคนนั้นต้องการให้ความอบอุ่นแก่ฉันจริงๆ

เมื่อเรากลับไปที่โรงพยาบาล ลอเรนได้สติกลับคืนมา อาการของเธอดูเหมือนจะดีขึ้น เธอประหลาดใจที่เห็นดิกสัน “พี่ชายรองทำไมคุณมาที่นี่? พร้อมกับพี่สาวสุดที่รัก” เธอกล่าว

เธอเรียกฉันว่าพี่สาวของเธอต่อหน้าดิกสัน

แทนที่จะเป็นแค่พี่แคโรไลน์

อย่างที่สองที่อาจจะเป็นไปได้คือเธออิจฉาที่ดิกสันมากับฉัน

และเธอ…

เธอมองหาแลนซ์

แต่ผู้ชายคนนั้นบอกว่าเขาไม่มีว่าง