บทที่ 109

ขณะที่ฉันนอนอยู่บนเตียง ฉันตั้งใจจ้องไปที่ด้านข้างของเขาและหลับไปไม่นานหลังจากนั้น

เสียงฝนด้านนอกดังขึ้นและมันรบกวนฉัน ฉันยังคงกึ่งหลับกึ่งตื่นเมื่อลืมตาขึ้นมาและหันศีรษะไปพบว่าดิกสันนอนหลับสนิท ฉันพยายามพลิกตัวเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้เขาตื่น

เขาดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอดของเขาและถามด้วยเสียงต่ำ “คุณตื่นแล้วเหรอ?”

“ทำไมข้างนอกฝนตกอีกแล้ว?” ฉันถามอย่างงัวเงีย

คืนนั้นฝนตกหนักแบบไม่ลืมหูลืมตาเลย ฝนหยุดตกชั่วขณะเมื่อลอเรนออกไปล้างแผลและเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล

ใครจะรู้ว่าฝนจะตกต่อเนื่องไปถึงชั่วโมงนั้น

ดิกสันกอดและลูบหัวของฉัน “ฝนตกในเมืองอู๋เสมอ แต่หลังจากนั้นสักพักฝนจะเบาลง อย่างไรก็ตาม ในฤดูร้อน นั่นคือช่วงเวลาที่คุณจะเห็นว่าฝนตกหนักมากกว่าปกติ” เขาอธิบายแล้ว

ฉันรู้สึกหนาวมากในอากาศนั้น ฉันกอดดิกสันแน่นด้วยแขนทั้งสองข้างและพูดว่า “ฉันรู้สึกหนาว”

เขาเอื้อมมือมาวางที่หน้าผากของฉัน “คุณเป็นหวัดหรือเปล่า?”

“บางที ฉันรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาก็ลุกขึ้นทันที แล้วมองหาเทอร์โมมิเตอร์และวัดอุณหภูมิของฉัน ฉันเป็นหวัดเล็กน้อย

ดิกสันเอื้อมมือไปหายาแก้หวัดจากกล่องยาฉุกเฉินและให้ฉันทาน จากนั้นเขาก็ต้มไข่สองฟองและใช้มันบรรเทาแก้มที่บวมของฉัน

ในขณะที่ฉันถูกตบสองสามครั้งที่แก้มของฉัน มันก็บวมอยู่บ้าง ดิกสันถูไข่เบาๆที่แก้มและปลอบฉัน “มันควรจะบวมน้อยลงในวันพรุ่งนี้”

ฉันพยักหน้าเบาๆเพื่อเป็นการรับรู้ เมื่อดิกสันลดศีรษะลงมาและจูบที่ริมฝีปากของฉัน