บทที่ 116

ฉันรู้สึกประทับใจกับการกระทำของดิกสัน แต่ในขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกกังวลเกี่ยวกับความเจ็บป่วยของตัวเอง ฉันออกจากห้องครัวและกลับไปที่ห้องเพื่อรับประทานยาต้านมะเร็ง

ฉันหวังว่าอาการของฉันจะดีขึ้นและไม่ยากเกินไปสำหรับฉัน

หลังจากทานยา ฉันก็นึกถึงเรื่องที่เกี่ยวกับควินซี่ ผู้ช่วยของฉันอยู่ในตระกูลชอว์มาหลายปีแล้วถ้าฉันขอให้เขาสืบหาเรื่องนี้ เขาจะต้องพบบางสิ่งอย่างแน่นอน

ฉันหยิบโทรศัพท์ของฉันออกมาและส่งข้อความถึงเขา

ดูเรื่องการจากไปของควินซี่แล้วฉันจะออกไปข้างนอกวันพรุ่งนี้ ช่วยฉันดูที่อยู่ของเธอตอนนี้ให้หน่อย

ฉันกลับลงไปหลังจากส่งข้อความ และดิกสันก็ทำสเต็กเสร็จแล้ว ฉันนั่งที่โต๊ะอาหารเย็นและสังเกตเห็นว่ามีกลีบกุหลาบอยู่บนจาน ฉันรู้สึกประหลาดใจ “กุหลาบพวกนี้มาจากไหน?”

กลีบกุหลาบมีขนาดเล็กมาก ดูเหมือนว่ามันถูกดึงออกมาจากดอกที่ยังไม่บาน

ดิกสันหั่นสเต็กเป็นชิ้นเล็ก ๆ ก่อนส่งให้ฉัน “เมื่อกี้ผมเด็ดมันออกมาจากสวนด้านหลังแม้ว่ามันจะยังไม่บานก็ตาม มันดูสวย ดังนั้นผมจึงเด็ดมันมาให้คุณ”

ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “คุณจะบอกได้อย่างไรว่ามันสวย ทั้งที่มันยังไม่เบ่งบาน? ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นคนทำลายดอกไม้ขนาดนั้นเลยเหรอ”

เมื่อได้ยินฉันแกล้งเขา ดิกสันก็เลิกคิ้วและสั่งฉันว่า “กินข้าวให้เสร็จเร็ว ๆ คุณออกไปข้างนอกทั้งวัน คุณควรพักผ่อนเร็ว ๆ”

ฉันก้มหัวลงอย่างเชื่อฟังและกินต่อ ขณะที่ดิกสันหยิบสมุดบันทึกของเขาขึ้นมาและทำงานต่อ ฉันนั่งข้างเขาหลังจากทานอาหารเสร็จ “ที่บริษัทมีงานเยอะไหม? คุณมีลอเรนกลับมาช่วยงานแล้ว”

ดิกสันลูบขมับของเขาขณะที่เขาลดหลังลงและนอนลงบนโซฟา “บริษัทเกร็ก มีการขยายตัวอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เมื่อเราทำงานในบริษัทขนาดเล็ก ผมสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้มีใหญ่ขึ้น

มีเรื่องมากเกินไปสำหรับผมที่จะทำคนเดียว นอกจากนี้ ยังไม่มีใครที่ผมสามารถไว้วางใจได้อีกด้วย ลอเรนที่กลับมาช่วยเหลือผมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”

บริษัทเกร็ก เป็นบริษัทเริ่มต้น สำหรับบริษัทเทคโนโลยีขนาดเล็กที่จะก้าวขึ้นเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมนั้นจะต้องทุ่มเทและทุ่มเทอย่างหนัก ดิกสันต้องฝึกคนที่เชื่อถือได้อย่างแน่นอน