บทที่ 118

เนื่องจากซัมเมอร์ต้องการที่จะทำงานร่วมกับครอบครัวคอนเนอร์ โดยปกติแล้ว ฉันจะไม่หยุดเธอ และให้ผู้ช่วยของฉันไปคุยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคอนเนอร์ก่อน หลังจากผู้ช่วยของฉันออกไปฉันก็นึกถึงสิ่งที่ดิกสันพูดกับฉันเมื่อคืนนี้

ใจของฉันไม่เชื่อแต่ฉันก็ยังคงเฝ้าระวังอยู่ ฉันขอให้เลขาของฉันนำรายงานทางการเงินล่าสุดขอบริษัทชอว์มาให้ฉัน

เมื่อฉันดูเอกสาร มีเงินจำนวนหนึ่งที่ไม่ชัดเจนว่าอยู่ที่ไหน ตามหลักเหตุผลแล้ว ฝ่ายการเงินจะไม่ทำผิดพลาดง่ายๆเช่นนี้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาไม่ได้ตั้งใจดูที่อยู่ของเงินก้อนนี้ คนเดียวในบริษัทชอว์ที่มีอำนาจเช่นนี้คือฉันหรือผู้ช่วยของฉัน ชัค

ชัคทำงานกับฉันมาเก้าปีแล้วเขารู้จักบริษัททั้งในและนอกเป็นอย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเชื่อใจเขามาตลอดและฝากเรื่องทั้งหมดของบริษัทชอว์ไว้กับเขา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ฉันแต่งงานกับดิกสัน ฉันเบื่อเกินไปที่จะบริหารบริษัทชอว์ เป็นการควบคุมช่วงเวลานั้นของชัคทุกอย่าง ที่เขาทำจะไม่มีใครสังเกตเห็นสำหรับฉัน ก่อนที่ดิกสันจะเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเมื่อคืนนี้ ฉันมั่นใจในตัวชัคมากที่สุด แต่ตอนนี้ความสงสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจของฉันเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง

ฉันนั่งอยู่ในห้องทำงานและคิดเรื่องนี้อยู่นาน ฉันตระหนักถึงคำกล่าวที่ว่าควรไว้วางใจคนที่อยู่ภายใต้การจ้างงานของพวกเขา ในขณะที่คนที่ไม่ซื่อสัตย์ไม่ควรถูกจ้างมา ขณะที่ฉันยังคงครุ่นคิดถึงสถานการณ์อยู่ ผู้ช่วยของฉันก็โทรหาฉัน “ท่านประธานชอว์ ผมมีบางอย่างจะรายงาน”

ฉันระงับความวุ่นวายในใจและถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

“ท่านประธานเกร็กเพิ่งโทรหาผม” เขาตอบอย่างเร่งรีบ

ในตอนนั้น ฉันเห็นได้ชัดว่าเขาต้องการรายงานอะไร

“เป็นเรื่องจริงที่ผมย้ายเงินทุนของบริษัท” เขากล่าวอย่างใจเย็น

“คุณเอาเงินไปทำอะไร?” ฉันถามเขาด้วยท่าทางสงบ

ชัคไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ทันที ฉันเดาว่าเขาคงไม่สามารถอธิบายตัวเองได้อย่างชัดเจนทางโทรศัพท์แม้ว่าฉันจะให้เวลาเขาตลอดเวลาที่ต้องการ “มาคุยกันเมื่อคุณกลับมา” ฉันพูดกับเขา พยายามคลายความกดดัน

“ฉันจะเชื่อทุกอย่างที่คุณพูด” ฉันกล่าวเสริม

“ท่านประธานชอว์…” ชัคเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้สึกผิด

ฉันวางสายโทรศัพท์และโทรหาดิกสัน

มีการรับสาย และเสียงทุ้ม ที่เป็นแม่เหล็กถามว่า “คุณคิดถึงผมไหม?”

“คิดถึง คุณเกร็กกำลังทำอะไรอยู่?” ฉันหัวเราะ

“ผมเพิ่งเสร็จสิ้นการประชุม มีงานสังสรรค์ในช่วงบ่าย” ดิกสันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ฉันคิดว่า คุณเรียกโทรไปหาชัคหรือเปล่า?”

ดิกสันไม่ได้พยายามที่จะซ่อนความจริงนั้น “ใช่ ผมรู้ว่าคุณจะคิดถึงเรื่องนี้หลังจากที่ผมบอกคุณไปก่อนหน้านี้ ผมก็กลัวเหมือนกันว่าคุณจะระงับอารมณ์ได้ยากดังนั้นผมจึงโทรไปหาชัค เขาสัญญากับผมว่าเขาจะเปิดเผยความจริงในเรื่องนี้กับคุณ ผมคิดว่าเรื่องนี้ไม่ควรร้ายแรงเกินไป เขาบอกอะไรคุณบ้าง?”

“เขายังไม่ได้บอกอะไรฉันเลย เราจะได้เจอกันในภายหลังจากนี้” ฉันตอบ

“เอาล่ะ ผมต้องไปแล้ว มีงานต้องทำ” ดิกสันกล่าว

ดิกสันดูเหมือนยุ่งมาก หลังจากวางสาย ฉันตัดสินใจไปเยี่ยมซัมเมอร์ที่โรงพยาบาล เมื่อฉันมาถึงทางเข้าโรงพยาบาลฉันก็ชนเกวนอีกครั้ง ดูเหมือนเธอใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลมาตลอด

เธอแปลกใจที่เห็นฉัน “ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?”

ฉันหัวเราะและถามเธอกลับว่า “ทำไมคุณถึงมาที่นี่?”

เกวนไม่สนใจฉันและเดินไปที่โรงพยาบาล “คุณกำลังมองหาอะไร? ประวัติของฉัน? คุณจะไม่คิดว่าฉันเป็นแคโรไลน์ตัวปลอมใช่ไหม?” ฉันพูดชัด ๆ ข้างหลังเธอ

เกวนหยุดกะทันหัน แล้วหันกลับมาและจ้องมาที่ฉันอย่างใจลอย