บทที่ 134

ดูเหมือนว่าช่วงนี้ดวงของฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ โชคไม่เข้าข้างแถมยังโดนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เคยโดนตบรุมกระทืบ ยังไม่รวมตอนที่โดนมีดเฉือนเฉี่ยวหัวไหล่ และยังจะมาโดนสาดด้วยน้ำอะไรก็ไม่รู้เพราะตัวการที่ชื่อดิกสันอีก

อ้อมกอดที่กอดไว้ราวปกป้องทำให้ฉันไม่ได้รับอันตราย ฉันตั้งสติอยู่ครู่กอดจะมุดออกมาจากอ้อมแขนนั้นแล้วกลับขึ้นไปนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ

โชคที่ที่ความนิ่มของหญ้าช่วยรองรับแรงกระแทกให้เรา ฉันนั่งลงลนเก้าอี้พลางสำรวจสภาพตัวเองและเมินเฉยต่อชายหนุ่ม

ดิกสันลุกขึ้นยืนพร้อมจัดชุดสูทให้เรียบร้อย สายตาคมมองไปยังหญิงสาวอีกสองคน “คุณคิดจะทำอะไรของคุณ?”

เวนดี้รับโพล่งเอ่ยปัดความผิด “คุณเกร็ก ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ ฉันไม่รู้ก้วยว่าเกวนจะทำอะไรแบบนี้ คุณกับคุณชอว์ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”

ดิกสันเพิกเฉยต่อคำพูดของเวนดี้ก่อนจะเบนสายตาไปยังเกวนแล้วจ้องเธอด้วยความกดดัน “ในขวดนั้นคือน้ำอะไร?”

เกวนแสยะยิ้ม “ดิกสัน นี่คือน้ำกรดไงล่ะ”

ยัยนั่นบ้าไปแล้ว เธอพูดออกมาพร้อมยิ้มรับราวกับมันเป็นเรื่องปกติ

แคโรจ้องไปรอยน้ำกรดบนพื้นที่กำลังกัดกร่อนพื้นซีเมนต์ ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากมันโดนหน้าละก็ คงแย่แน่

ฉันคงทนรับสภาพน่าเกลียดของตัวเองไม่ได้!

มันเจ็บปวดยิ่งกว่าตายเสียอีก!

ร่างบางหันไปมองเมื่อได้ยินดิกสันออกคำสั่งกับเลขาของเขาที่เดินเข้ามา “แมทธิว พาเกวนออกไป”

และเมื่อแมทธิวพาลากเกวนออกไป เวนดี้ที่กำลังปอดแหกก็รีบเอ่ยขอตัวออกไปจากสถานการณ์นี้ทันที

ร่างสูงเดินมานั่งลงข้างฉันพร้อมคว้าหัวไหล่เข้าไปกอด “ไม่เป็นไร อย่ากลัวไปเลย ผมอยู่นี่แล้ว”

ฉันส่ายศีรษะไปมา และนั่นทำให้ดิกสันเสียใจ “ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจอเรื่องแบบนี้ ผมมักจะช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ”

ใบหน้าหล่อโน้มลงมาเตรียมจะจูบฉัน ทว่าฉันกลับถอนหายใจก่อนบอกปัด “ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก”

ดิกสันถดตัวกลับไปอย่างเสียดาย “เราสองคนไม่ควรมาเล่นเป็นพ่อแง่แม่งอนกันหรอกนะ”

“ดิกสัน เงียบปากเถอะน่า” ฉันบ่นและหันไปย้ำเขา “คุณควรเช็คเรื่องสภาพจิตใจของเกวนนะ ถ้าเธอป่วยทางจิต ช่วยพาเธอไปอยู่ไกล ๆ จากฉันที”

การทีตัวตนของเธอในเมืองอู๋เป็นภัยคุกคามสำหรับฉัน

“โอเค เดี๋ยวผมจัดการเอง”

ร่างสูงหอมแก้มฉันเหมือนคู่รักคู่อื่นทำก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป และฉันก็ไม่ได้ผลักเขาออก

เพราะมัวแต่ตกใจกับการกระทำนั่น

แคโรนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม และไม่นานเฮนรี่ก็เดินเข้ามาหาพลางสำรวจสภาพร่างกายของฉัน มือหนายื่นออกมาขยี้ผมนุ่มเบา ๆ “ทำไมถึงดูเครียดแบบนั้น?”

“ไม่มีอะไรหรอก” ฉันส่ายหน้าน้อย ๆ

ร่างเล็กยืนขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปเก็บมือถือที่หล่นอยู่บนพื้น คนเป็นพี่ถามเรื่องสุขภาพของฉันอีกครั้ง และคงทำได้เพียงตอบว่า “ฉันสบายดี”

เสียงทุ้มถามต่อ “เธออยากไปลบรอยแผลเป็นไหม?”

ฉันถามกลับ “ทำได้เหรอ?”

“ได้สิ ไว้ฉันจะแนะนำคนที่ทำได้ให้รู้จักเมื่อเรากลับไปที่เมืองเอส”

ฉันขอบคุณเสียงเบา “ขอบคุณนะ เฮนรี่”

“ไม่เป็นไร เราไม่ควรเกรงใจกันในเรื่องแบบนี้หรอกนะ”

เขาพูดแบบเดียวกับดิกสันเปี๊ยบเลย

เรานั่งคุยกันอยู่ไม่นานเฮนรี่ก็ขอตัวกลับไปจัดการธุระด่วนที่เมืองเอส ทว่าอีกฝ่ายยังหันหลังกลับมาย้ำอีกครั้งว่าให้ฉันกลับไปที่เมืองเอสให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าหากไม่กลับเขาจะมาลากฉันกลับไปเอง

ฉันบอกสัญญาก่อนจะนั่งหลับตาลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ไม่นานนักก็ลืมตาขึ้นมาและเบนสายตาสำรวจไปรอบด้าน พลันต้องชะงักตัวเกร็งเมื่อเห็นภาพด้านหน้า

ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนเอามือไพล่หลังพร้อมมองตรงมาที่ฉันจากระเบียงห้องจัดเลี้ยง หญิงสาวไม่รู้เลยว่าชายคนนั้นยืนมองเธออยู่นานเท่าไหร่

อย่าบอกนะว่าก่อนที่เธอจะมาที่สวน?

อย่างนั้นเขาก็เห็นทุกเหตุการณ์เลยใช่ไหม?

แม้แต่ตอนที่ดิกสันหอมแก้ม?

รวมทั้งตอนที่เฮนรี่โผล่เข้ามา?