บทที่ 150

ผู้ช่วยรอยไม่ได้ให้คำอธิบายกับฉัน เขาพูดด้วยเสียงต่ำ “มันไม่เหมาะสมสำหรับผม ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา ที่จะคิดว่านายท่านชิคมีความคิดอย่างไร คุณนายชอว์หากคุณมีคำถามใดๆ คุณสามารถถามเขาตรง ๆ ได้เลย”

ฉันพูดไม่ออก

ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงมาที่นั่น

หลังจากผู้ช่วยรอยจากไป ฉันก็นอนบนเตียงและคิด คำพูดของควินซี่ในวันนั้นเสียดแทงหัวใจฉันราวกับมีดคม ฉันเอื้อมมือออกไปและรู้สึกถึงตำแหน่งของไต รู้สึกเจ็บปวดอย่างสุดจะพรรณนาได้

ถ้าไตของควินซี่อยู่ที่นั่นจริง ๆ ฉันจะต้องเจ็บปวดมากกว่าที่จะมีชีวิตอยู่ เนื่องจากฉันอยู่ในโรงพยาบาล ฉันจึงขอให้แพทย์ตรวจไต เขาบอกว่า “คุณได้รับการผ่าตัดปลูกถ่ายไตเมื่อ 12 ปีที่แล้ว และคุณก็หายดีแล้ว คุณก็ไม่ต่างจากคนปกติ”

เมื่อฉันได้ยินคำเหล่านี้ ฉันก็ตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงใบหน้าที่ซีดและบวมของควินซี่ เธอดูป่วยมากเพราะฉันใช้ไตของเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังถูกบังคับโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอเมื่อเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะและไม่มีสิทธิ์บริจาคไต เมื่อคิดเช่นนั้น ฉันรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงในหัวใจ ราวกับว่าฉันถูกมดกัด

ตอนนี้ฉันคาดว่าจะแข็งแรง แต่เธอก็อยู่ที่ประตูแห่งความตาย ...

ฉันถามหมอด้วยความยากลำบาก “คุณหมายความว่าฉันไม่สามารถบริจาคไตให้คนอื่นได้หรือ?”

หมอมองฉันอย่างแปลก ๆ และอธิบายว่า “คุณมีไตเพียงข้างเดียว คุณจะบริจาคได้อย่างไร? นอกจากนี้ คุณไม่สามารถมั่นใจได้แม้ว่าการปลูกถ่ายไตจะประสบความสำเร็จ ไตจะอยู่ได้นานถึงสิบถึงสามสิบปีสำหรับคุณเท่านั้น! แต่สิ่งที่ฉันพูดถึงเป็นเพียงความเป็นไปได้ และผลลัพธ์ที่เฉพาะเจาะจงยังคงขึ้นอยู่กับสภาพการทำงานของไตของคุณ! เมื่อมีบางอย่างผิดปกติกับไตของคุณอัตราความสำเร็จของการปลูกถ่ายครั้งที่สองจะค่อนข้างต่ำ ไม่ต้องพูดถึงว่าคุณจะเป็นผู้บริจาคได้เลย!”

คำพูดของแพทย์เป็นเหมือนพายุในท้องฟ้าที่สดใส “ไตของฉันทำงานได้เพียง 10 ถึง 30 ปี …”

ตอนนี้เป็นเวลา 12 ปีแล้วที่ฉันได้รับการผ่าตัดปลูกถ่ายไต แต่ฉันอายุไม่เกิน 23 ปี

ถ้าสิ่งที่หมอพูดเป็นความจริงเวลาของฉันมีจำกัด

ทันใดนั้นฉันก็เข้าใจความหมายของควินซี่ เธอต้องการไตของฉัน ไตเดียวของฉัน เธอตั้งใจจะรักษามะเร็งของฉันแล้วปล่อยให้ฉันตาย อะไรคือความแตกต่างระหว่างสิ่งนี้กับการตายโดยตรง!

การปล่อยให้ฉันตายหลังจากรักษาฉันก็แค่ทรมานฉันอีกครั้ง!

ความเกลียดชังของควินซี่ที่มีต่อฉันรุนแรงกว่าที่ฉันคิดไว้มาก

เมื่อเห็นใบหน้าเศร้า ๆ ของฉัน หมอก็ปลอบฉันและพูดด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “ฉันแค่พูดถึงความเป็นไปได้ ไตของคุณอยู่ในสภาพการทำงานที่สมบูรณ์ มันไม่น่าเป็นปัญหาสำหรับคุณที่จะมีชีวิตอยู่จนกว่าคุณจะอายุ 50 อายุ 60 ปี”

มีเวลาเหลืออีกมากสำหรับฉันที่จะมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน สิ่งที่ฉันกังวลไม่ใช่ระยะเวลาในชีวิตของฉัน

ฉันไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญกับควินซี่อย่างไรในอนาคต และฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะคืนไตให้เธอหรือไม่!

ฉันกลับไปที่ห้องผู้ป่วย รู้สึกไม่สบาย ฉันเลือกที่จะพักฟื้นในโรงพยาบาลในอีกสองเดือนข้างหน้า

ในช่วงเวลานั้น มีเพียงผู้ช่วยรอยเท่านั้นที่มาเยี่ยมฉัน ตอนที่ฉันกำลังจะออกจากโรงพยาบาล ฉันรู้ว่าฉันจะกลับไปที่เมืองอู๋เพื่อจัดการกับสิ่งที่น่ารำคาญที่ถูกทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ แต่ฉันไม่เต็มใจที่จะกลับไปที่นั่นเลย

ผู้ช่วยรอยเกรงใจ ก่อนที่ฉันจะพูดได้ว่าฉันจะกลับไปที่เมืองอู๋ เขาเริ่มถามว่า “คุณนายชอว์ คุณต้องการกลับไปที่ตระกูลชิคตอนนี้หรือไม่? คุณสามารถกลับไปที่เมืองอู๋ได้หลังจากที่คุณหยุดกินยาและร่างกายของคุณฟื้นตัวเต็มที่แล้ว”

ผู้ช่วยรอยฟังราวกับว่าครอบครัวชิคเป็นบ้านของฉัน ฉันสามารถกลับไปและจากไปได้ทุกเมื่อที่ต้องการ อย่างไรก็ตาม มันเป็นดินแดนของแซคคารี่อย่างไม่ต้องสงสัย

ฉันอยากจะปฏิเสธ แต่ก็พูดไม่ได้

มันจะดีกว่าที่จะอยู่ในตระกูลชิคแทนที่จะกลับไปที่เมืองอู๋

ฉันยอมและพูดว่า “โอเค ฉันต้องขอบคุณแซคคารี่”

ฉันไม่ได้ขอบคุณเขาที่ช่วยฉันออกจากจุดที่คับขันที่ฉันอยู่ในวันนั้น

ผู้ช่วยรอยเอาของของฉันและพาฉันกลับไปที่ครอบครัวชิค

ครอบครัวชิคตั้งอยู่ในสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกล ฉันเคยไปที่นั่นสองครั้งสุดท้ายที่ฉันไปคือเวลาที่เร่งรีบและตอนกลางคืน เมื่อฉันจากไป ฉันก็เหม่อลอยและไม่สนใจสิ่งรอบข้าง พอมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ก็พบว่ามีดอกไลเซนทัสตลอดทาง

ดอกไม้มีขนาดเล็กและสวยงาม ทั้งหมดมีสีที่แตกต่างกัน บางดอกเป็นสีขาวบริสุทธิ์ บางดอกเป็นสีเขียวสด บางดอกเป็นสีชมพูอ่อน และบางดอกเป็นสีม่วงและสีขาว กลีบดอกสีขาวแต่งแต้มด้วยสีม่วง

สามารถชมดอกไลเซนทัสได้ตลอดเส้นทางเป็นระยะทางหลายร้อยไมล์ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับการดูแลอย่างดีจากคนดูแล ดอกไม้สามารถพบเห็นได้ทั่วไปบริเวณคฤหสน์ของครอบครัวชิค ฉันอดไม่ได้ที่จะถามผู้ช่วยรอยว่า “ใครปลูกดอกไม้เหล่านี้?”

ผู้ช่วยรอยมองตามสายตาของฉันและอธิบายด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นคำสั่งของนายท่านชิค ดอกไม้ชนิดนี้มีฤดูบานที่ยาวนานและดูแลง่าย คุณชอบพวกเขาไหม คุณนายชอว์?”