บทที่ 155

ถ้าไม่มีดิกสัน ชีวิตฉันคงสดใสมีชีวิตชีวามากกว่านี้

ควินซี่พูดถูก ฉันเป็นผู้หญิงที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเมืองอู๋ แถมสามารถใช้ชีวิตอย่างหรูหราน่าตื้นเต้นได้ทุกวัน

แต่มันแค่เคยเป็น

ทำไมฉันต้องมาเจอดิกสันด้วยนะ?!

ทำไมฉันต้องอยู่ในจุดที่ย่ำแย่แบบนี้?

แคโรไม่เข้าใจ ทว่ายิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งเจ็บ

ร่างบางผ่อนลมหายใจพลางปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างหมดแรง คืนนี้ ฉันอยากจะให้มันเป็นการร้องไห้ครั้งสุดท้าย และในอนาคตฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายตัวเองได้อีก!

จะไม่ยอมให้ใครใช้ความรักมาทำร้ายฉันอีกต่อไปแล้ว!

เสียงแผ่วของเปียโนยังคงดังมาจากด้านบน

และมันเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จนได้ยินชัดเจน

เพลงนี้คือ “ถนนแห่งสายลม” ที่เคยได้ฟังครั้งแล้วครั้งเล่าในอดีต

ร่างเล็กยืนขึ้นและงักเมื่อเสียงเปียโนนั้นหยุดลง

ไม่นานก็มีร่างของใครคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านบน ร่างสูงยืนอยู่ตรงระเบียงก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยพร้อมเบนสายตาเศร้า ๆ นั้นมองลงมาที่ฉัน

ถึงแม้มันจะมืดแต่ร่างตรงหน้าก็ยังคงโดดเด่นเสมอ

ฉันเคยบอกไปก่อนหน้านี้ว่า ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน สายตาคมที่เย็นชานั้นก็ยังคงถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของฉันตลอดมา

แคโรพึมพำ “แลนซ์ เกร็ก”

“คุณร้องไห้ทำไมสาวน้อย?”

บรรยากาศตอนนี้ดูคุ้น ๆ ว่าไหม

ณ สถานที่แห่งนี้ ที่ ๆ เขาเคยยืนมองลงมาจากด้านบนและฉันที่เงยหน้าขึ้นไปสบตาแบบนี้

ในวันที่เปียกปอนไปด้วยห่าฝน และเขาที่ถามว่าทำไมฉันถึงร้องไห้

ไม่ว่ายังไงผู้ชายคนนี้ก็อ่านความคิดของฉันได้ทะลุปรุโปร่ง

แลนซ์รู้จักฉันดีเลยทีเดียว

เขาเป็นคนที่ฉันเคยชอบมาตลอด