บทที่ 157

ผ่านไปเกือบสี่สิบนาที บทเพลงแห่งความทรงจำนี้ก็ใกล้จะสิ้นสุดลง ฉันค่อย ๆ ลุกออกมาจากบริเวณนั้นก่อนที่เขาจะเล่นจบ สายลมอุ่นในค่ำคืนแห่งฤดูร้อนพัดผ่านไปราวกับเป่าปัดความทรงจำในอดีตและเก้าปีแห่งรักที่แตกสลาย

ดึกคืนนั่นฉันได้แต่ล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ของอพาร์ตเมนต์อย่างเหนื่อยอ่อน พลันเบนสายตาไปยังข้อความของชัคที่ส่งเข้ามาก่อนหน้า “ประธานชอว์ เนื่องจากเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ทำให้หุ้นของเราตกลงเกือบห้าเปอร์เซ็นต์ แต่นอกจากนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วครับ ธุรกิจอย่างอื่นของเรายังคงทรงตัวได้ดี และพวกเรายังรอคุณกลับมาเสมอครับ”

ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา...

น่าจะเกี่ยวกับวิดีโอนั่นเป็นแน่

แคโรเปรียบเสมือนตัวแทนของชอว์ คอปเปอเรชั่น การกระทำของเธอสามารถส่งผลต่อภาพลักษณ์ของบริษัทได้โดยตรง

มือเรียวไม่ได้กดตอบข้อความ ทว่าโยนโทรศัพท์มือถือไปอีกทางแทน ฉันเอนตัวลงนอนก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

และกว่าจะตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเที่ยงวันเสียแล้ว หน้าจอมือถือเครื่องเดิมแปร่งแสงเตือนสายที่ไม่ได้รับ

มีทั้งสายจากเฮนรี่ ซัมเมอร์ โจชัวร์ ชัค และคนอื่น ๆ

แต่เห็นก็เหนื่อยใจแล้ว

ฉันเลือกอ่านข้อความจากเลขาคนเก่งแทน

“ประธานชอว์ ดูเทรนในอินเตอร์เน็ตตอนนี้สิครับ”

หวังว่าจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงหรอกนะ

นิ้วเรียวพิมพ์เข้าไปในโปรแกรมเว่ยป๋อ

เทรนอันดับหนึ่งคือ “แคโรไลน์ ชอว์”

อันต่อมาคือ “นักเปียโนแลนซ์ เกร็ด”

ส่วนอันดับสามคือ “ถนนแห่งสายลม”

และที่สี่นั้นคือ “ผู้ชายของแคโรไลน์ ชอว์”