บทที่ 161

“ส่วนแลนซ์เป็นเพียงความทรงจำที่สวยงามในอดีตเท่านั้น

“แม้จะยาก แต่สุดท้ายฉันก็ต้องปล่อยเขาไป

“ฉันเคยคิดว่าคงจะมีความสุขหากเลือกดิกสัน

“แต่มันก็ผิดคาด

“ท้ายที่สุดฉันก็ได้รับบทเรียนจากชีวิตที่ตัวเองเลือกอีกครั้ง

“แล้วตัดสินใจอย่ากับดิกสันเมื่อสามเดือนก่อน

“ตอนนี้เราต่างก็เป็นคนแปลกหน้า

“รวมทั้งช่วงเวลาเหล่านั้นที่เกิดขึ้นกับแลนซ์ เกร็ก ก็ควรปิดเก็บในกล่องแห่งความทรงจำไว้ดังเดิม

“โดยหวังให้เขามีความสุขและอนาคตที่สดใส

“เหมือนกับเพลง ‘ถนนแห่งสายลม’

“มันเป็นเพียงความรู้สึกยึดติดของฉัน

“ตอนนี้เราต่างก็มีทางเดินของตัวเอง และฉันหวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี

“เขียนโดย แคโรไลน์ ชอว์”

...

แคโรเขียนบรรยายประโยคเหล่านี้ความรู้สึกสงบใจกว่าที่คิด ร่างบางถอนหายใจออกยาว ๆ เสมือนได้รับการปลดปล่อยจากอดีต ก่อนจะถ่ายรูปส่งไปให้ฝ่ายไอทีของตัวเองดู

ไม่นานผู้ช่วยก็ส่งข่อความมาว่า “ประธานชอว์ คุณแน่ใจว่าจะโพสข้อความนี้ใช่ไหมครับ?”

แล้วทำไมจะไม่พร้อมล่ะ มันไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งอีกค่อไปแล้ว

มันเป็นเพียงแค่มุมมองของฉัน

ฉันพิมพ์ตอบ “ใช่”

รอซักพักบทความของฉันก็ถูกโพสลงบนหน้าเพจหลักของตระกูลชอว์

พวกเขาโพสต์ข้อความสั้น ๆ พร้อมรูปที่ฉันส่งไป

“ตอนนี้เราต่างก็มีทางเดินของตัวเอง และฉันหวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี”