บทที่ 166

“ฉันอาจจะตายไปแล้ว นั้นทำให้ไตนี้ได้กลับคืนให้ควินซี่

...

“แต่ฉันไม่อยากยอมแพ้ และฉันก็ไม่อยากจากโลกนี้ไป

...

“หลังจากนั้นชีวิตของฉันก็เพิ่งเริ่มเห็นแสงสว่าง”

ตำรวจจราจรยึดรถของฉันและทำให้ฉันโทรหาครอบครัวของฉัน ในตอนนั้น ฉันนึกถึงแซคคารี่

ฉันโทรหาเขา

ฉันพึมพำกับเขา “พี่ นายอยู่ที่ไหน?”

เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาตามปกติ “เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉันถูกตำรวจจราจรควบคุมตัว”

เมื่อแซคคารี่มาถึง ตำรวจจราจรก็ส่งตัวฉันไปหาเขา โดยไม่รู้ว่าจะรู้สึกสนุกหรือไม่พอใจกับการกระทำผิดของฉัน “เธอไม่ใช่คนกินเหล้าเก่งและเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระกับผม”

แซคคารี่พาฉันออกจากด่านตำรวจจราจรและกอดฉันไว้ในอ้อมแขนของเขา ฉันมองเขาด้วยความงุนงง

แซคคารี่พาฉันกลับไปที่คอนโดของฉัน อาจเป็นเพราะฉันเมามากเกินไป ซึ่งทำให้ฉันตัวอ่อน แต่ฉันก็ยังคงเอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

ต่อมา มีคนโยนฉันลงไปในอ่างอาบน้ำ

ฉันแช่ในน้ำเย็น

ฉันนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยความตกใจและได้ยินเสียงเย็นชาอธิบายว่า “ต้องมีคนมาใส่แอลกอฮอล์เครื่องดื่มของเธอเยอะเกินไปแน่ ๆ อย่าขยับตัว นั่งในอ่างอาบน้ำและทนกับมันสักพัก”

ฉันขอร้องว่า “ได้โปรดเถอะ พี่ นายช่วยฉันได้ไหม?”

แซคคารี่ทำเป็นหูหนวกกับคำวิงวอนของฉัน จู่ ๆ ฉันก็กอดเขาเมื่อเขาไม่ได้ให้ความสนใจ

เมื่อฉันคิดว่าฉันกำลังจะอ้อนวอนได้สำเร็จ เขาก็ผลักหัวของฉันลงไปในน้ำเย็น ฉันสำลักกลืนน้ำหลายคำ

เมื่อหัวของฉันโผล่ออกมาอีกครั้ง ฉันก็เริ่มไอ ฉันรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่เสียใจ แต่นั่นก็ยังเป็นรองจากความเลวร้ายที่ฉันรู้สึกอยู่ข้างใน

ชายคนนี้นิ่งราวกับก้อนหิน ฉันจับคอเสื้อของเขาด้วยความรู้สึกไม่สบายตัวและดีขึ้นหลังจากแช่ตัวในอ่างอาบน้ำเป็นเวลานาน เมื่อฉันรู้สึกตัวมีแรงเคลื่อนไหวมากขึ้น จากนั้นได้พบว่าแซคคารี่ออกจากคอนโดของฉันไปแล้ว

เขาออกไปโดยไม่สนใจอะไรเลย

ฉันนอนบนเตียงจ้องมองไปที่แสงไฟเหนือศีรษะ ฉันไม่คาดคิดว่าตัวเองจะตกอยู่ในความคับแค้นอย่างนี้ ฉันฟูมฟายทุกครั้งที่จำได้ว่าเขาดันหัวฉันลงไปในอ่างอาบน้ำ