บทที่ 189

ร่างนั่นยืนถือร่มสีดำคันใหญ่และมีใบหน้าหล่อเหลาเช่นเดียวกับร่างที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน ดวงตาคู่คมมองมาอย่างอ่อนโยน ฉันได้แต่หวังในใจลึก ๆ ให้คนตาหน้าเป็นดิกสัน

หวังให้เขากลับมาจากโลกหลังความตาย

แต่ฉันก็รู้ดีว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหน้านั้นคือแลนซ์

ร่างเล็กยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน จนอีกฝ่ายเอ่ยปากเรียก

ริมฝีปากบางเม้มแน่น “ฉันไม่เหลือใครให้คอยถามไถ่อีกแล้ว”

แม้กระทั่งชายที่รักที่สุดก็จากไปแล้ว

“เด็กน้อย ดิกสันฝากข้อความบางอย่างมาถึงคุณ”

ฉันถามเสียงสั่นเครือ “เขาฟื้นขึ้นมาก่อนตายเหรอ?”

แลนซ์พยักหน้าตอบกลับพลันเอ่ยเสียงเรียบ “เขาหวังให้คุณใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไป”

อีกฝ่ายเงียบไปพัก ก่อนพูดต่อ “ผมก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน”

แต่รู้ไหม ว่าตอนนี้ฉันทำแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีความสุขได้อีกแล้ว

ร่างสูงยังยืนตรงนั้น เช่นเดียวกับสายฝนที่ยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย แลนซ์ค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาและตัดสินใจบอกกับฉัน “เด็กน้อย พรุ่งนี้ผมจะไปฝรั่งเศสแล้วนะ”

เราทั้งคู่รับรู้ถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นหลังการจากไปของดิกสัน รักสามเศร้าระหว่างเราสามคนเดินทางมาถึงจุดจบของมันแล้ว ฉันจะไม่เข้าใกล้เขาอีก และเขาก็คงไม่กล้าเข้าหาฉันในเชิงชู้สาวอีกต่อไป

ในอนาคต ระหว่างเราจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ไม่ใช่เพียงเพราะความรู้สึกของฉันต่อเขาที่เปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่สามปีที่แล้ว แต่มันเป็นเพราะการจากไปของดิกสันในครั้งนี้ด้วย ทำให้คราวนี้ เราสามารถปล่อยมือจากอดีตได้อย่างแท้จริง

แคโรคิดอยู่นาน ก่อนจะบอกออกไป “ลอเรนเป็นเด็กดีนะ”